#31

Advertenties

Recensie: ‘La La Land’

Wie heeft er ondertussen niet van “La La Land” gehoord? Genomineerd voor 14 Oscars, een vernieuwing van het genre met enkele praatjes van acteurs. Behalve al die positieve commentaar haat het gewoon over een meisje dat verliefd wordt op een jongen (zoals ongeveer 99,8% van alle films). Enkel de setting is iets anders, maar al die liedjes moet je ook weten te slikken. Sommmigen onder ons verlaten de zaal al na 5 minuten nog voor de film goed en wel gestart is. Vooral omdat ze die hoeveelheid feelgood music niet aankunnen.

La-La-Land-poster-1-620x893

  • Ik ben een fan van de muziek. Enkel “Moulin Rouge” komt bij mij in aanmerking om als deftige musicalfilm bestempeld te worden, maar ik wil het genre wel een kans geven. Helaas zijn de covers niet altijd zo goed gedaan. Respect voor het feit dat het de echte stemmen van de acteurs zijn, zelf voor Disney films verschillen de zang en voice-actors soms van elkaar. Maar dan moet het zogezegde live zingen beter worden gedaan. Nu merk je dat de mondstanden niet altijd overeen komen en dat is zonde voor een film die musical zo hoog in het vaandel draagt en zoveel moeite heeft gedaan om het genre terug op de kaart te zetten.
  • Voor de kenners van het genre is “La La Land” een plezier om te zien. De liedjes, cinematografie en locaties zijn stuk voor stuk knipogen naar the golden age of Hollywood. Het loont de moeite om zoveel mogelijk verwijzingen terug te vinden in de film. Maar ik durf te wedden dat je bij elke vertoning nog iets nieuws ontdekt.
  • Het einde loont de moeite. Zonder al te veel te spoilers te willen geven, moet er gezegd worden dat ondanks de angst dat het weer de zoveelste boy meets girl verhaal wordt, dit zeker niet het geval is. Er is een twist, een zoetzure plottwist die het de moeite maakt om alle liedjes te doorstaan. Dat zorgt ervoor dat het verhaal tot een nog hoger niveau getikt word. En ik zeg nog hoger, omdat regisseur Chazelle alle respect verdient om op zo’n jonge leeftijd zich te wagen aan een nu ondergewaardeerd genre als musical.
  • De film lijkt af en toe langdurig te zijn. Het gaat te lang goed en dan snak je naar wat negativiteit (ja, zelfs de optimisten onder ons!). Sommige zaken mogen allemaal wat sneller en vlotter, het publiek is niet dom en weet ook wel dat het te goed gaat. Er kan hier en daar zelfs een liedje geknipt worden (I know, blasfemy). Maar je stapt hoe dan ook met de tune in je hoofd uit de cinemazaal.
  • Aaaah, Emma Stone. Die Oscar is zo verdiend! Kan het mens iets verkeerds doen? Ze ontroert door haar natuurlijkheid. En ze ziet er zo normaal uit dat iedere vrouw in de zaal zich kan identificeren met haar, zelfs diegene zonder grote dromen. Uren moet ze geoefend hebben voor die danspasjes onder de knie te krijgen en daarvoor alleen al is die Oscar welverdiend.

Eindscore; 7/10

Links:

*http://www.lalaland.movie
*http://www.imdb.com/title/tt3783958/
*https://en.wikipedia.org/wiki/La_La_Land_(film)
*http://www.demorgen.be/film/de-acht-dingen-die-je-wil-weten-na-het-zien-van-la-la-land-b6fbaf93/
*https://www.cinenews.be/nl/films/la-la-land-1/

Sleepy braincells

Dit weekend was het weer eens zo ver. Het zomeruur introduceert zich weer. Heerlijk zodat het later licht wordt en langer zonnig blijft, maar het pikt toch ieder jaar weer om dat uurtje slaap te moeten missen.

sleeping-like-a-baby.png

Daarom maak ik geen plannen op die gevreesde zondag dat het uur omwisselt. Het kan toch alleen maar fout aflopen. Of je vergeet je klok goed te zetten of je bent plots niet één maar enkele uren van je dag kwijt omdat je nog onbewust moet bijslapen. Bij mij was het ook dit jaar zo ver.

Ik had één ding te doen: fitnessen. Wat gaat tot 13 uur. Mijn berekening werkt als volgt: als het na 12 uur is, heeft het geen zin maar om te gaan. Nog omkleden, sporten, douchen en tegen dat je heen en terug bent, ben je wel meer dan anderhalf uur kwijt, waardoor de rest van de namiddag ook in de soep valt. Dus leg ik mezelf op deze speciale zondag geen verplichtingen op en besluit het wel af te wachten wanneer ik wakker ben. Let me tell you this: ik had niet verwacht dat het 12/30u zou zijn vooraleer ik als Schone Slaapsters de ogen zou openen.

Ditmaal ben ik in ieder geval niet wakker geworden van blaffende honden of hyperactieve vogels die al denken dat ze moeten beginnen paren. Dus dat werkt goed voor het ochtendhumeur. Maar het was toch wel even schrikken om die cijfertjes te moeten lezen. ‘Where did I go wrong?” bedacht ik mezelf. Ik weet dat ik moe was, maar nu zo moe? Misschien kwam het door het zoveelste gepruts van de Rode Duivels en had mijn brein iets te verwerken. Misschien heb ik de voetbalmatch op mijn eentje over gedaan in mijn slaap. Hoe dan ook, dit was wel een erg decadent dutje.

cartoon3610

En dan is het mijn gewoonte om ’s nachts nog vaak wakker te worden. Dat is op zich (heb ik onlangs ontdekt) normaal voor het menselijk lichaam. Je hebt geen slaapstoornis als je driemaal per nacht wakker wordt. Is me dat al even een opluchting…Mijn probleem is, dat ik gewoon wakker blijf als ik eenmaal wakker ben geworden. Dan denk ik altijd eerst dat ik naar het toilet moet (terwijl dat vaker niet nodig is dan wel) en eens ik ben opgestaan, lig ik uren naar het plafond te staren.

Er is bij mij namelijk maar een kleine opening om verder te slapen. Ik noem het “de sleepy braincells”. Je kent dat gevoel en moment van slaapdronken wel. Zo alles op automatische piloot doen, maar er toch niet helemaal bij zijn. Je hoofd dat vol watten lijkt te zitten, maar je lichaam dat op één of andere manier wel naar je luistert. Net zoals je half wakker en half slaapt en eindelijk controle kan uitoefenen op je dromen. Op het dromenvlak is dat het leukste moment, maar anders is het voor mij een cruciaal moment. Want als ik dan op zo’n half slaap half wakker moment aan iets verkeerds denk, dan is dat genoeg om mijn lichaam een schok te geven waardoor ik voor de komende uren wakker blijf liggen…hoe moe ik ook ben.

Als ik het besef ben gepasseerd van slapen naar wakker zijn, dan schieten al mijn hersencellen wakker om over de vreemdste en meest ongeschikte dingen over na te denken (je kent die levensvragen wel: wat ga ik eten morgen, waarom leven wij, zou het morgen warm weer worden, … ?). En dat leidt er tot dat mijn schoonheidsslaapje voor de rest van de nacht verpest is. Als ik er dan een keer in slaag om terug in slaap te vallen, is het gevaar nog niet geweken. Ik kan namelijk voorspellen dat ik nog twee keer al wakker schieten…

Recensie: ‘Beauty and the Beast’

‘Beauty and the Beast’ is de live-action versie van de gekende Disney animatiefilm. De hoofrollen zijn weggelegd voor een exclusief Britse cast, met onder meer Emma Watson, Dan Stevens en Luke Evans. Voor een B&B fan, was dit een zeer moeilijke film om te beoordelen, omdat het origineel gewoon fantastisch is en je van sommige zaken gewoon moet afblijven. Zoals de proloog met die heerlijke stem van David Ogden Stiers.

bntbtrip

  • Je zal een letterlijke kopie van de animatiefilm voorgeschoteld krijgen. Hier en daar een beetje andere lyrics, “nieuwe” personages en een iets andere setting, maar de liefhebbers van de tekenfilm zullen zowat alle lijnen van de acteurs kunnen meemompelen tijdens de film. Voor de fans van het origineel zal dit een vreemd soort opluchting zijn. Waarom iets fantastisch verpesten door er iets nieuws van te maken?
    Toch is er aan sommige scenes iets gesleuteld en dat is spijtig. De kracht van de tekenfilmversie gaat zo verloren. Het zijn kleine, subtiele aanpassingen, maar eigenlijk onnodig omdat de gezichtsuitdrukkingen en muziek in de animatieversie voor zich spreken. Ik heb het dan over de scene dat Belle op haar paard wil springen en het gewonde Beest wil achterlaten. Dat is uitgetrokken in de live-action versie, wat compleet onnodig is. Acteurs zijn er toch om met hun gezichtsuitdrukkingen gevoelens en gedachten over te brengen? Gebruik dan geen onnodige shots om het beslissingsmoment nog eens extra in de verf te zetten. En zo zijn er nog wel wat scenes die bij het originele mochten blijven.
  • Disneyfilms hoeven niet altijd alles te verklaren, dat is de kracht van de kinderlijke fantasie aan wie ze het overlaten. Maar de live-action versie geeft eindelijk wel antwoorden op enkele zaken waar sommige fervente kijkers op zaten te wachten. Wat is er met de moeder van Belle gebeurd, waarom is het Beest eigenlijk zo’n eikel, waarom vergeet iedereen plotseling dat er een kasteel met een prins bestaat?
  • Als we het Franse dorpje moeten aannemen als waarheid, is het wel een vooruitstrevend dorpje. Ondanks het feit dat Belle als vreemd wordt bestempeld omdat ze als meisje leeft, wordt haar feminisme wel geaccepteerd, loopt er een zwarte pastoor rond die vrolijk literatuur uitdeelt en worden homoseksuelen niet op de brandstapel gegooid. Al die multiculturaliteit is niet altijd even subtiel aangepakt, maar het toont dat Disney zich politiek correct wil opstellen in de remake van 2017. Misschien onder invloed van Emma Watson?
  • Liedjes, liedjes en nog eens liedjes. Terwijl Tarzan een heel nieuw verhaal is (om nog niet te spreken van de opkomende “Little Mermaid”), is ‘Beauty and the Beast’ trouw gebleven aan het origineel. De tekenfilm komt letterlijk tot leven en blijkbaar vond regisseur Bill Condon het nodig om nog extra liedjes erbij te proppen om toch nog Maurice en het Beest hun extra gloriemoment te geven. Helaas merk je dat de liedjes in de studio zijn opgenomen en tijdens de opnames enkel mondbewegingen werden gebruikt. Het klinkt onnatuurlijk en dat is spijtig als je ook nog eens acteurs moet aanhoren die officieel geen zangers zijn (ook al doen ze nog zo hard hun best en verdienen ze daar respect voor).
  • Laten we eerlijk zijn: het beest is lelijk. En dan bedoel ik het niet op een positieve manier. Natuurlijk moet ‘het beest’ van Belle en het Beest lelijk zijn, maar de CGI is gewoon mislukt. De tekenfilmversie had zijn charmes, waardoor je gewoon mee verliefd werd op dat harige, wollige wezen en vreemd opkeek wanneer hij dan eindelijk in een mens transformeerde. Hier was zowel de beestachtige versie als de menselijke versie maar niets. De transformatiescene kreeg ook niet de aandacht die het verdiende. Te veraf gefilmd met onnodige personages die mee in beeld kwamen. Laat het belangrijkste stuk van de film over aan de hoofdpersonages.
    Maar langs de andere kant moet ook gezegd worden: de enscenering verdient een Oscar. Ik heb de film in 3D gezien en dit is de eerste keer dat ik eerlijk wil toegeven dat het een meerwaarde kan beteken. De gewone versie zal zeker niet slecht zijn, en als je hoofdpijn of misselijkheid krijgt door zo’n 3D bril moet je ook zeker de OV versie gaan zien, maar 3D geeft toch dat tikkeltje meer. Het kasteel wordt extra magisch, je wandelt mee met Belle tussen de kronkelige straatjes, het bos wordt nog net dat tikkeltje beangstigender.

Eindscore: 8/10

Links:

*http://www.imdb.com/title/tt2771200/
*https://en.wikipedia.org/wiki/Beauty_and_the_Beast_(2017_film)
*https://www.rottentomatoes.com/m/beauty_and_the_beast_2017/

Shut up, you stupid body!

Lichamelijke noodzaken, we hebben ze allemaal. De ene heeft wat meer nood aan eten, de ander aan drinken en nog een andere gaat vaker naar het toilet dan de gemiddelde mens. Maar het lichaam is iets magisch als het op zelfcontrole aankomt. De ene moment kan het alles aan, het andere…not so much.

Aging Sign # 23: you're dehydrated and yet up peeing all night. 

Je kent dat gevoel wel. Je gaat naar de film, bestelt een liter cola en nog een kilo popcorn en genieten maar! Maar er komt een moment dat de nood het hoogst is. Dan is het aan jou om te beslissen (en als volwassene om te kunnen inschatten) of je het einde van de film nog zonder problemen haalt. Want niemand wil halverwege de film de zaal uitlopen. Wat als je heel het plot mist net op het moment dat je op de plee zit (en je wilt alle andere bezoekers natuurlijk niet storen met je door veel te kleine gangetjes te wurmen)?

Dus je houdt je plas nog even in. En halleluja, je blaas is er precies voor gemaakt dat die de noodzaak kan inschatten dat je het einde van de film nog net haalt. Maar dan… de weg naar het toilet gaat alles nog oké, tot je de gang indraait en alle hokjes ziet. Je blaas schiet in actie en als je niet snel je broek omlaag hebt binnen de seconde, dan kan je het wel schudden.

Mijn blaas, en mijn maag ook for that matter, weten precies wat er wanneer op het spel staat. Ik drink veel, héél veel, op een dag. Maar mijn blaas weet wanneer ze zich koest moet houden, ondanks dat er een liter water “verteerd” is en ik het al vier uur ophoudt. Mijn blaas is braaf en kan dat allemaal aan. Tot ik het in mijn hoofd krijg dat het nu wel de moment is om te plassen (meestal omdat ik eindelijk een ietwat deftig toilet heb gevonden).
Voor mijn maag geldt hetzelfde principe. Ik heb ze erop getraind dat ze heel lang zonder voedsel kan (of het zijn de trucen van de anorexia patiënten en ik prop me vol met water). Maar als dan dat moment aanbreekt dat ik in de buurt van een restaurant of een keuken kom, dan moet het eten ook wel snel volgen. Anders krijg je te maken met een heel erg angry, hungry hippo….

 

Let’s have a political correct party!

Dat hebben de organisatoren van de Oscars dit jaar moeten denken. Na alle hevige commentaar die ze vorig jaar te verwerken hebben gekregen, hebben ze het ditmaal volledig over de andere boeg gegooid. Hoe meer multiculturaliteit hoe beter! Helaas hielden ze geen rekening met die andere belangrijke factor: president Donald Trump. 106996_600

 Want dan wil Amerika eens het goede voorbeeld geven, gooit die nieuw aangestelde leider toch roet in het eten met zijn “moslimban”. En natuurlijk volgt daar kritiek op uit de culturele sector. Met acteurs en actrices, regisseurs en schrijvers die weigeren te komen uit principe. Ook al hebben ze een nominatie en grote kans om een van de beeldjes te winnen. 

Het was hoog tijd dat er iets veranderde in de supermacht der supermachten. We leven in de 21e eeuw en hoewel racisme helaas nog een verhaal van alle tijden is, komt er beetje bij beetje toch het besef (vooral door slimme enkelingen die niet bang zijn om hun stem te laten horen) dat het ook anders kan en moet.

Niemand kan tegen de grote ommekeer van de Academy zijn (tenzij misschien de niet zo goed verborgen racisten en president Trump) maar dit jaar zat er wel een zuur kantje aan de uitreiking aan. Terwijl er vorig jaar geen nominaties waren voor zwarten, leek het wel of ze het dit jaar extra duidelijk wilden maken dat de Oscars wel politiek correct kunnen zijn. Nominaties voor vrouwen en andere minderheden overal! Van het ene uiterste naar het andere: willen ze iets goedmaken of hebben ze iets te verbergen? En dan is het natuurlijk nog de vraag wie er uiteindelijk van al die nominaties wint… Misschien is het allemaal wel moeite voor niets. Of is er nog helemaal niets veranderd en liggen de members van de Academy nu lekker achterover met een cocktail in het zonnetje, denkend: “dat hebben we toch weer goed opgelost”. Tot de volgende heisa begint…

You incompetent buffoon!

We doen allemaal wel eens iets crimineels in ons leven. Het kan over kleine zaakjes gaan of extreme strafbare feiten. Dat is gewoon een feit, hoe hard je het ook wil ontkennen. En het ergste van al is, soms doe je het nog niets eens expres. Zoals ik onlangs. Toen ik bij de apotheek stond om mijn medicatie te betalen omdat ik als arme mens ook eens ziek wordt en de vriendelijke bediende me vrolijk meldde dat ik niet verzekerd was.

1331010929880_3216350

Geloof me, op zo’n moment sta je met je mond vol tanden. Moest ik lachen? Moest ik huilen? Moest ik boos worden? Uiteindelijk koos ik voor mijn gekende reactie: sarcasme. “Oei,” antwoord ik. “Dat zou niet mogen.” Er spoken dan allerlei gedachten in je hoofd. Wanneer heb ik het laatst betaald? Waar is het fout gelopen? Hoe komt het in orde? Want bij mij viel de rekening nu nog mee, maar als je plots 500 euro moet betalen, slik je wel eens. Je bent namelijk ziek en hebt die medicatie dus echt wel nodig.

Ik voelde me plots enorm bekeken en iedereen leek me te beoordelen. De oude vent naast me die viagra kocht en de vriendelijk apothekeres. Ik leek net een crimineel van het ergste soort, een echte illegaal die wat rond leek te lummelen in de apotheek om een verslaving te kunnen vergoeden. Niet fijn, let me tell you that.

Het ergste is, ik heb wel al mijn lidgeld en andere zaken bij de CM betaald. Ik zou dus in orde moeten zijn. Als ik de dag erna probeer te bellen (want kantoren zijn namelijk maar 2 uur per week open, dus je moet al geluk hebben om ze te pakken te krijgen), vertellen ze me vrolijk dat ze twee brieven hebben opgestuurd en dat daar geen antwoord op is gekomen. Dan stopt de discussie ook, want het is mijn woord tegen het hare. Ik zeg dat ik ze niet heb aangekregen, zij zegt dat ze ze heeft opgestuurd. Ja hallo, als de brieven niet aankomen, moet ik het dan reuken ofso? De CM weet trouwens alles van mij. Hoe oud ik ben, waar ik woon, wat mijn telefoonnummer is, ze zouden dus echt wel iets meer moeite kunnen doen. Maar ja, je werkt maar twee uur op een week en dat is al erg vermoeiend! Terwijl ik tijdens mijn werkuren moeten, bellen een kwartier aan de wachtlijn hang en dan een uitleg van niets krijg. Sommige mensen hebben echt wel wat beter te doen.

Uiteindelijk blijkt dus dat ik de nodige papieren niet heb ingevuld en uit de ziekteverzekering ben gekickt. Terwijl ik wel heb betaald, loop ik dus blijkbaar al een half jaar onverzekerd rond. Illegaal, want het is tegen de wet om niet aangesloten te zijn. Maar ik heb er dus wel voor betaald (ja, dat stoort me dus echt vreselijk, daarom dat ik het nog zo’n 100 keer herhaal). Dus stuur die papieren maar op, via mail aub, want dat gaat sneller en is betrouwbaarder dan met de post. Dit is nog zoiets dat zou moeten meegenomen worden in het pakketje dat je krijgt als je afstudeert. Ga zelf maar eens langs bij de mutualiteit (als je er tijd voor hebt), want anders bestaat het nog dat je per ongeluk onverzekerd rondloopt. En sukkel je dan in het ziekenhuis, dan ben je al helemaal gescheten.

54844266

Geachte incompetenteling,
Hierbij de ingevulde papieren die u al een halfjaar geleden in orde had moeten brengen. Aangezien u nooit bereikbaar bent, hoop ik dat het allemaal correct is. Ik wilde u niet nog eens via de lijn storen, aangezien u zo druk bezig bent in uw kantoor en geen tijd voor klanten via de telefoon hebt. Een afspraak maken gaat helaas niet, aangezien ik geen dag verlof ga nemen, omdat u maar twee uur per week open bent.
Mocht er nog iets fout zijn (wat geheel uw schuld is), gelieve me dan te bereiken op mijn e-mailadres (dat u toch al had) of mijn telefoonnummer (dat ook al in uw systeem stond). Dat is namelijk veel sneller en betrouwbaarder dan de post. En dan hoop ik dat mijn afhankelijkheid van uw mutualiteit snel afgelopen is, want binnen twee maanden ga ik over naar de concurrentie, die hopelijk toch een klein beetje professioneler is.
Bedankt om mij het gevoel te geven dat ik een crimineel ben, nu ben ik weer een levenservaring rijker. Als laatste hoop ik dat u me nu ook niet nog veel geld gaat aftroggelen, regel eerst mar dat ik betaald krijg waar ik recht op heb.
Zonder veel vriendelijke groeten,
Jasmien

No means no, fool

Soms denk ik dat mannen het woord “nee” echt niet kennen. Of ze zitten gewoon biologisch zo in elkaar dat ze net het tegenovergestelde doen van wat je vraagt. Of je nu al 50 jaar getrouwd bent of je leert elkaar net kennen, een kleine tip heren: “no means no”.

Second dates are trickier. They ask the same questions as on the first date, looking for inconsistencies.

En dan heb ik het even niet over de ‘pussy-grabbing-trump-achtige-“verantwoorde”-aangelegenheden’. Hoewel ook daar (nog veel duidelijker dan wanneer dan ook) geldt: dat als een vrouw geen toestemming geeft, je ook niet aan haar komt. Nee, ik heb het even over de simpelere zaken in het leven.

Toegegeven, (sommige) vrouwen, kunnen mixed signals uitsturen. ‘Tussen de lijnen lezen’ is een vak waar mannen voor moeten slagen eer ze een vrouw aan de haak willen slaan (en houden), want zo kunnen er vele problemen vermeden worden. Maar als een vrouw heel duidelijk en zelfs op papier uitschrijft wat ze wil, en je begrijpt de boodschap nog verkeerd, dan vrees ik toch dat het aan de man ligt en niet aan de vrouw.

Een eenvoudig voorbeeld (en iedere vrouw kent het wel): je spreekt een keer af met een man en na elkaar wat beter te leren kennen (of zelfs dat hoeft helemaal niet), merk je als vrouw dat het toch niets zal worden. Je kan dit op twee manieren aanpakken: de vage, onduidelijke manier waarop het nog jaren aansleept en je friendzone/familyzone/in/uit/soms/misschien/ik-weet-het-niet-gedoe krijgt of je zegt op de man af, klaar en duidelijk, geen discussie “nee, dit wordt niets”.

Beste heren, jullie hebben geen enkel, maar dan ook geen enkel excuus, om die tweede boodschap mis te verstaan en te blijven proberen. Het is gewoonweg irritant, dus als je na de vijftiende keer blijven proberen, dan een bitchy antwoord terugkrijgt, dan is dat eigen schuld dikke bult. Steek het niet op de vrouw en haar “maandelijks probleem”, maar zoek het liever bij jezelf, koppige ezel.

Ik hoop dat ik bij deze een oproep heb gelanceerd om de signalen toch een beetje beter te kunnen lezen. Het ligt niet (altijd) aan de vrouw en laat haar dan ook gewoon eens met rust. Hopen op ‘iets’ dat vanaf het begin gedoemd is, is gewoon pijnlijk…en enorm vervelend.