Kiekes!

Vrouwen zijn kippen. Een vreemde mededeling van een diehard feministe, denk je nu waarschijnlijk, maar soms moet de waarheid ook eens gezegd worden.

spreuken-gedichten-tegeltjeswijsheid-tegeltjeshumor-VnIkhBhIcI.jpg

Natuurlijk is veralgemenen nooit goed. Zo zijn er in het verleden ook al wel eens “accidentjes” geweest…Dus laat ik het iets minder hard stellen: “sommige vrouwen zijn kiekes”. Dat heeft als vrouw zelf geen zin om te ontkennen, want we kennen allemaal wel die ene vrouw (of misschien ben je het zelf: dan is het nu tijd om dringend aan wat soulsearching te doen) die zich echt gedraagt als een kip zonder kip.

En dan bedoel ik niet per se gewoon domme dingen doen. Ik heb het gewoon over onnodig kakelen om te kunnen kakelen. Gewoon, een beetje gezellig roepen en gillen, om ter hardst, liefst nog met zo’n schel mogelijke stem.

Het is een fenomeen dat mij niet alleen opvalt. Ik ben altijd al een beetje van een outsider geweest, op latere leeftijd misschien nog meer dan anders omdat ik het gewoon heb opgegeven om conform te zijn en iedereen naar zijn wil te schikken (best decision of my life, by the way). Maar onlangs sprak ik een vriendin die me vertelde over lichte backstabbing op het werk. Ze was net op een nieuwe job begonnen en had gehoord dat een collega van haar bij de baas was gaan klagen dat ze zogezegd haar werk niet goed deed. Een geluk bij een ongeluk dat ze het gehoord had, want dan kon ze het meteen weerleggen en was het “boontje komt om zijn loontje” voor de collega. Maar terwijl ze het verhaal vertelde, voelde ik haar frustratie opborrelen. Ze eindigde dan ook haar gesprek met: “ik haat vrouwelijke collega’s”.

Het is gewoon een feit dat er liefst tenminste één haan aanwezig moet zijn om de hennen in bedwang te kunnen houden. Dat is een wijsheid die ik van “Chicken Run” heb overgehouden. (En dat kippen dus helemaal niet kunnen vliegen…) Anders krijg je heel veel gekakel en weinigs omvattend. Natuurlijk is hier weer die vervelende veralgemening van toepassing, maar kijk nu eens een keertje zelf om je heen: heb je soms zelf niet het gevoel dat de vrouwen op het werk/thuis/vriendengroep je storen? Met al die gezellige roddeltantes, die de schijn nog proberen hoog te houden dat ze het niet over jou hebben, maar waar het eigenlijk van af druipt. Dan heb ik liever een man: wanneer je daar een discussie mee hebt, geef je gewoon een mep. Bij vrouwen is het jaren durende psychologische mindgames…

az.jpg

Ik heb binnenkort een vrijgezellen gepland. Geweldig idee, met 8 vrouwen op stap die je helemaal niet kent. En de eerste kennismaking verloopt enkel via Whatsapp, om met achten een beslissing te kunnen nemen…Worst idea ever…Mentaal ben ik nu aan het opslaan wie welke uitspraak doet om op de dag zelf te kunnen ontdekken wie er met de domste voorstellen afkwam. Blijkbaar is het zo dat een vrijgezellen niet voor de bruid wordt georganiseerd en wat zij graag wil doen, ondanks de vele hints van de bruid in kwestie. Het is gewoon een excuus voor alle getrouwde, saaie huisvrouwen om eens alle remmen los te gooien (dat mag ik zeggen omdat ik nog steeds single ben). En ja, dan bedoel ik met alle lelijke roze spullen, penissen en strippers van dienst. Dus beslissingen met zijn achten  nemen is geen goed idee, omdat je dus gewoon een heen en weer geschreeuw krijgt. Niemand luistert naar elkaar, iedereen denkt aan zichzelf, er wordt van de hak op de tak gesprongen en uiteindelijk wordt er gewoon niets beslist. Nu is het gelukkig nog een kippenhok op Whatsapp, dat wil dus zeggen: meldingen afzetten en dan ’s avonds thuiskomen met 150 nieuwe berichten waarbij er niet één tussenzit die to the point is. Maar op de vrijgezellen zelf…dan wordt het naar mijn “special place” in mijn brein gaan en gewoon outtunen.

Advertenties

Good for nothing

Thanks a lot @ De Lijn. Jawel, want het is weer eens zover. Die tijd van het jaar om nog eens staking te organiseren.

Het lijkt wel of de vakbonden die lange, lange weken moeten opvullen tussen de kerstvakantie en het paasverlof. En met wat kun je je beter bezighouden dan een staking organiseren? Toch niet gaan werken, zeker? Wat een belachelijk idee.

De frustratie borrelde weer eens goed op, toen ik de aankondiging hoorde. Want ik reis al niet graag met het openbaar vervoer. Dat geeft enkel miserie…Na vele jaren er gebruik van te hebben gemaakt, vind ik dat ik het verdiend heb om nu koning auto te gebruiken (en met mij denken veel Belgen zo). Maar wat wil je ook anders: de tickets zijn duur, je hebt geen goede verbinding, alles is steeds te laat. Je zou wel gek zijn om De Lijn te geloven en met de tram naar Antwerpen te komen, ondanks de werken aan de Leien.

Dus ja, ik heb het aan mijn been. Voor die ene keer in al die weken dat ik nog eens naar “’t stad” moet gaan, een vrijdag waar ik dan ook nog eens een verlofdag voor had aangevraagd, besluit De Lijn om te staken. Omdat er besparingen zijn…besparingen die onvermijdelijk zijn…aangezien in 2020 de private sector mee de touwtjes in handen krijgt en er steeds minder mensen gebruik maken van het openbaar vervoer. Rarara, hoe zou dat komen?

Dus wat is de oplossing: lekker tuffen met de auto. Samen met honderden andere Antwerpenaren. En dan maar hopen dat ik een parkeerplek vind…Maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Handlettering

In navolging van mijn vorige post, blijf ik nog even bij het hele ‘lettertype’-gebeuren. Een handschrift kan veel over een persoon vertellen. Wie schrijft er groot (valt er iets te compenseren), wie schrijft er cursief (houd je blad eens recht) of gewoon onleesbaar (voor dokter gestudeerd, zeker)? Maar wat als ik je vertel dat je kunt oefenen om je eigen ‘lettertype’ te creëren.

Handlettering-blog-Wat-je-echt-nodig-hebt-1024x868

We groeien allemaal op met één soort lettertype. Of was dat enkel verplicht op mijn school? In het lager, zes jaar lang, mocht ik enkel schrijven met blauwe vulpen en kreeg ik schoonschrifttoetsen tot het zesde leerjaar. Wees gewaarschuwd zij die er durfde van af te wijken! Je zult het geweten hebben. Vanaf het eerste middelbaar begin je dan volop te experimenteren als compensatie. No worries, ik heb het dan over welke bik het prettigste vettigste schreef, wat mijn ‘zielskleur’ was en natuurlijk ook: wat is een echt “Jasmien lettertype”?

Uiteindelijk heb ik er een gigantisch, rond handschrift aan overgehouden. Heel handig voor de persoon die naast me zat, want die kon van een meter ver gewoon spieken. Alleen wanneer er haast achter zat, werden alle a’s, omgekeerde v’s, waardoor ik eerder een heuvellandschap gecombineerd met de grafiek van een hartslagmeter opschreef dan nuttige informatie. Nochtans steeds met glans en wimpel geslaagd, de leerkrachten hadden waarschijnlijk geen zin om te ontcijferen en gingen er dus maar van uit dat ik wist waarover ik het had.

Anywho, de tijden dat je je moest afzetten van het systeem, zijn er alleen maar leuker op geworden. Je kunt nu namelijk je zoektocht naar je favoriete handschrift stap voor stap documenteren in ‘bullet journals’, waarbij je – net zoals in het eerste leerjaar – oefent, oefent en nog eens oefent om een handschrift in de vingers te krijgen. Zie het als een cursus kalligrafie, maar dan zelfstudie.

Voor de echt creatieveling, kun je er nog allerlei leuke tekstballontjes of pijltjes bij verzinnen. Youtubefilmpjes vormen een bron van inspiratie, maar ook een pijnlijk besef dat jouw ‘bullet journal’ er nooit zo mooi uit zal zien…Toch maar een industriële agenda kopen?
Ik wil trouwens niet weten hoeveel werk mensen erin steken om het perfecte journal te bekomen. Mijn perfectionisme zou overigens gek worden, mocht er maar één puntje scheef staan. Misschien toch niet voor mij weggelegd. Ik zou heel veel haar verliezen.

Links:
*http://www.hemelsblauw.net/beginnen-met-handletteren-deel-1/
*https://www.youtube.com/watch?v=6s72_tZj6zg
*https://www.youtube.com/watch?v=aVa7H0qrABk

Fonts

Voor alle lettertypeliefhebbers onder ons, heb ik onlangs de beste ontdekking ooit gedaan. Een site waarbij je aan de hand van enkele simpele klikken, te weten komt hoe je favoriete lettertype heet.

grappig-ontwerper-fonts-begrip-cartoon_23-2147494170

De keuze van het juiste lettertype: het kan uuuren duuuren! Een leuke zoektocht, dat wel, die heel veel voldoening kan opbrengen wanneer je dan eindelijk het perfecte fonts hebt gevonden. Maar wat nu als je daar geen tijd voor hebt? Of geen zin, want je hebt al het ideale lettertype gevonden voor jouw project…Alleen weet je niet hoe het heet. Wel, daar heeft de site myfonts nu iets op gevonden.

Iedereen kan er gebruik van maken: jong of oud, professional of amateur. Gewoon een afbeelding uploaden, even nakijken of de juiste letters worden herkend en BAM: je krijgt niet één font, maar in de meeste gevallen een stuk of vijf. Kwestie dat je nog een keuze hebt en op zoek kan gaan naar alternatieven als stel (en dit komt helaas vaker voor dan je denkt, ik spreek uit ervaring) je favoriete font enkel een betalend font is.

Big black hole of nothing

Een groot zwart gat. Velen onder jullie zullen het herkennen. Nee, ik heb het niet over een kont en ook niet over het universum. Ik heb het over de grote leegte waarin elke fanboy en fangirl wel al eens in ingevallen, nadat zijn of haar favoriete boek/serie/film/… tot een einde is gekomen.

Sommige series hadden moeten eindigen na één seizoen, anderen zouden eeuwig mogen doorgaan. Helaas valt er als publiek weinig aan te doen. Ja, je kan protesteren: but let us be honest: heeft het ooit echt al iets uitgehaald?
Er zou bij het eindigen van een reeks een stappenplan moeten worden bijgegeven: “de 10 stappen van rouw”. Want je verliest echt iets. Een magische wereld, interessante personages, een plek waar je even je problemen kan vergeten. En hoewel je nog altijd naar achtergrondinformatie kan surfen, soundtracks kan vinden en naar foto’s kan staren, het is niet hetzelfde.

Als een boek of film écht goed is, wordt het een obsessie. En daar is niets mis mee. Zelf voor de vreemdste zaken vind je wel mensen waar je theorieën mee kan delen of even goed kan fangirlen over mogelijke ships tussen personages. Discussies kunnen hoog oplaaien, maar het is gewoon fijn om een partner in crime te hebben gevonden waar je mee kan praten. En die partners heb je nodig om de periodes van leegte tussen bijvoorbeeld twee boeken door te kunnen komen. Je kijkt samen uit naar een release date, de eerste cover, elk klein beetje van informatie. Maar soms loopt een reeks ook echt ten einde. Voorgoed. Zonder dat er nog een vervolg van dezelfde personage komt of andere verhalen die zich in dezelfde wereld afspelen.

Maar voor de fantasierijke fans hoeft het niet te eindigen. De wereld kan in je eigen fantasie worden voortgezet. Met bestaande, of zelfverzonnen personages. Dat zijn mijn favoriete momenten waarbij je total loss kunt gaan. Er zijn geen restricties. Gewoon urenlang wegdromen in je favoriete wereld. Voor de mensen die niet zo fantasierijk zijn: ik wil graag helpen. Dan verzinnen we samen wel verhalen waarin onze favoriete personages verder leven. Dat is toch wat elke creatieveling wil dat er met zijn werk gebeurt? Een einde hoeft niet definitief te zijn, het kan ook (zeer diepzinnig van me) een nieuw begin zijn.

Bye, bye, Theo?

De staatssecretaris voor Migratie en Asiel zit in nauwe schoentjes. En hoewel ze elke dag harder en harder krimpen, slaagt Theo Francken er toch in om zijn arrogantie hoog te houden en ondanks geroep om ontslag rustig te doen alsof er niets aan de hand is.

8844674e-bd4f-11e7-b8f0-26a3be1d8c6e_web_scale_0.0710227_0.0710227__

Een van de meest geliefde politie van ons land…Dat zegt genoeg over in welke staat België zich momenteel bevindt. De menigte domme mensen lijkt te groeien, hoewel er afgelopen week één klein lichtpuntje was: de oproep om Francken te steunen lokte welgeteld nog geen tien mensen. Misschien is er dus nog hoop voor ons kleine, verscheurde landje.

Een politici die liegt, ik hoop dat ik je nu niets schokkends nieuws vertel. Maar een politici die liegt voor de camera (bewijsmateriaal dus), en tegen zijn collega’s en “onderdanen”, dat is misschien wel iets verfrissends (op de foute manier). En maar volhouden inde onschuld, Theo! Zelfs bij de oproep tot ontslag. Voor de ene een moment om eens goed te reflecteren over je zieltje (het is tenslotte nog in de week van Kerstmis) voor de ander een moment om zorgeloos op zijn gsm te tokkelen.

Ondertussen grinnikt voorzitter Bart De Wever in zijn kleine, ratachtige handjes. Want ja, er is een nieuwe martelaar opgestaan, die even de crisis van zichzelf afleidt. Huilen werkte bij Wevertje Bevertje, en die raad zal hij zijn rechterhand ook hebben gegeven. De communicatie van dierbare Theo is de laatste dagen opvallend afgenomen, waarschijnlijk om eerst te hergroeperen met meester-communicatiebedrijven om een nieuwe strategie uit te stippelen. Een waarin de meerderheid van ons landje helaas zal intrappen.

Wie is de dupe uiteindelijk van dit hele politieke spelletje? Inderdaad, de mensen waar het echt om draait. Diegenen die nog steeds worden teruggestuurd, tegen wet en menselijkheid in, om gefolterd te worden in een land dat ze zijn ontvlucht en bijna hun leven hebben gelaten. Met hulp van de Belgische regering, no less. “Maar ze hadden maar asiel moeten aanvragen!” Goed, beste Theo. We zullen jou ook eens op een vliegtuig zetten. En zien hoe lang jij het volhoudt. Let the games begin…

Links:
*https://www.demorgen.be/politiek/200-tal-betogers-geven-theo-francken-bevel-regering-te-verlaten-be80f9fa/
*
http://www.standaard.be/cnt/dmf20171230_03274179
*
https://www.demorgen.be/politiek/-de-verdediging-van-theo-francken-is-verbijsterend-b6e6dec3/
*
https://www.hln.be/de-krant/theo-francken-de-nummer-2-van-onze-top-100-scheer-mij-maar-slacht-mij-niet~a2926284/
*
http://solidair.org/artikels/een-jaar-vluchtelingencrisis-het-beleid-francken-doorgelicht

De domste jury ter wereld

We weten het na weken weer aan de televisie gekluisterd te zijn. De slimste mens ter wereld voor dit jaar is Xavier Taveirne. Maar in tegenstelling tot de ijzersterke kandidaten, was het maar een zompige jury.

Screen_Shot_2017-11-30_at_10.23.18-3428-1512033873

Het duo Jeroom en Jonas Geirnaert is niet wat het geweest is. Als je het mij vraagt zijn ze nooit grappig geweest, maar na hun “ludieke optreden” van enkele weken geleden, zijn hun “moppen” bij velen in het verkeerde keelgat geschoten. Excuses zijn nooit officieel aangeboden, laten we hopen dat VIER hen toch ietwat op het matje heeft geroepen. Maar toch een straffe stunt om dan het olijke duo terug te vragen om de finale te “jureren”. Waarschijnlijk op voorwaarde dat er geen scheve grappen meer werden gemaakt, zoals bijvoorbeeld lachen met zuur. Met andere woorden: grappen die een normaal mens nooit zou maken, omdat het gewoon een kwestie is van gezond verstand.

Dat er wat vijzen loszitten bij de twee heren, dat was al langer duidelijk. Maar doordat er zware censuur op hen lag, waren de grappen van de avond nog zwakker dan gewoonlijk. Als er al eens gelachen werd, was dat dankzij de kandidaten, die in totale verwarring op vreemde vragen van Erik Van Looy probeerden te antwoorden. Voor de rest was het de gekende formule: voorbereidde grappen die helemaal niet grappig waren en waarbij de applausmeester het startschot moest geven om de zaal aan het lachen te krijgen.

Dus, alsjeblieft VIER, bij deze een oproep voor volgend jaar. Het publiek begint zijn hart te verliezen aan de kinderlijke eerlijkheid van Karen Damen, de nietszeggende weetjes van Marc-Marie en rijzende ster James Cooke. Plaats hen volgend jaar maat wat vaker in de jury. Knippen in een aflevering zal er sowieso moeten gebeuren, maar hopelijk zal het dan als reden hebben om dat er gewoon te veel oprecht gelachen wordt.

Ho ho ho, happy drinking!

De kerstperiode…Een periode van valse vrede, hypocriete dankbaarheid en halfslachtige vergiffenis. Tel daar dan nog eens een stel familiefeestjes bij waar je tegen je goesting zit en je krijgt een dodelijke combinatie.

Er is een reden dat er rond de kerstperiode meerdere BOB-controles worden gehouden. Simpelweg omdat mensen het blijkbaar nodig hebben om te drinken om de feestdagen door te komen. Zegt genoeg over de maatschappij van vandaag…
Ikzelf drink niet en moet dus met lede ogen al het gezever aanzien. En mensen gaan vaak over de schreef. Als ik al mijn verzamelde bewijsmateriaal zou verspreiden met de wereld, zouden heel wat mensen onder de grond willen kruipen van schaamte. En dan is iets wat ik niet begrijp.

Het schaamte-gedeelte natuurlijk wel, er wordt als dronkaard dan ook wel wat uitgespookt. Maar het feit dat mensen “moeten” drinken of meer drinken dan nodig, daar begrijp ik niets van. Je eet toch iets omdat het lekker is? Net zoals je iets drinkt omdat het lekker is (of in leven te blijven, obviously)? Maar sommigen onder ons begrijpen blijkbaar nog niet het verschil tussen drinken om te leven (met andere woorden liefst water) of drinken om te drinken.

Waarom dat mensen drinken, “gewoon omdat het kan”, zal ik niet begrijpen. Onlangs naar een bruiloft geweest. De alcohol vloeide rijkelijk en dan zie je al snel wie er verantwoordelijk is en wie niet. Zelfs ouderen geloven nog dat ze de maag van een 20-jarige hebben en vlogen er stevig in. Pijnlijk voor de dag erna…Maar ik moest met lede ogen aanzien dat er na een uur een spel ontstond om bh’s van vrouwen te ontdoen en dan er geschranst werd om een “bodempje” te leggen. Dat mensen dan ’s avonds zo beschonken zijn dat ze met de fiets tegen een gigantisch verkeersbord rijden en met chocoladetaart aan hun benen hun bed inploffen, sorry, maar daar heb ik gen respect voor. Tevens, dat zijn dezelfde mensen die zeggen dat “ze het wel onder controle hebben” en “hun limiet kennen”. Diezelfde mensen die zich zo gedragen op andere feestjes en dan nog denken dat ze met de auto kunnen rijden.

Dus drinken om te drinken, het blijft me een mysterie. Dan is alcohol toch ook niet meer lekker? Als ik later dan verhalen hoor dat mensen die bepaalde drank niet meer kunnen drinken, omdat ze al misselijk worden van de geur, dan trek ik mijn wenkbrauwen kritisch op. Denk misschien eens op voorhand na en wees geen kuddedier. Wat is er mis om de dag van vandaag een simpelweg “nee” te zeggen. Dus dit jaar als voornemen: “nee aan de alcohol, nee aan de schranserij”.

I hate the winter

Gisteren was het zo ver. Zoals Jasmien al weken heeft aangekondigd: het gaat sneeuwen en dan ligt heel het plat land. Feit, dat is nu eenmaal de cyclus van de seizoenen dat het steeds koud en weer warm, koud en weer warm, koud en weer … you get where I am going with this. Maar net zoals er de jaargetijen zijn, is er ook de wederkering van het falen van België. Want er moet maar één smeltend vlokje sneeuw vallen en heel het land ligt plat.

Verkeerschaos – vooral in Antwerpen – daar hoef ik al niet meer over te spreken. Met alle werken en werkende mensen, is er elke dag wel een opstopping. Maar doe eens een keer zot en gooi met wat verf hier en sprinkel wat sneeuw daar, en alles zit muurvast. Over de verkeersellende ga ik maar zwijgen, daarover horen we al genoeg. (En ik begin de kriebels al te krijgen door er nog maar over te schrijven, dus laten we dit een rustige zondag houden, met no worries.)

Waar ik het over wil hebben, is het feit dat ik dit jaar tot het besef ben gekomen dat ik de winter echt haat. Uit het diepste van mijn donkere, kolkende hart. Vroeger dacht ik nog: ‘Het is fijn als het sneeuwt. Zolang je lekker binnen zit met een kop thee en een goed boek.’ Nee, zelfs daar ben ik nu wel over. Geen romantisering meer, gewoon de harde waarheid: de winter suckt. Je hebt smurrie, het is constant koud, je auto valt stilt, je moet krabben, je wordt ziek,… Zijn er eigenlijk voordelen aan de winter?

Waargebeurd verhaal: Jasmien gaat naar de fitness (“slepen” is een beter woord, zeker nu het – ja, je raadt het al – zo koud is). Ze sport anderhalfuur na een frustrerende dag en wil met haar gloednieuwe Opel Adam (de auto moest vervangen worden met dank aan de aanrijding van een drugsverslaafde buur. Maar dat is nog een ander verhaal) terug naar huis rijden. Natuurlijk zit het even niet mee (story of my life) en zijn de deuren dichtgevroren…op anderhalf uur…door op een parking te staan. Na dat moment (zweterig in de koude staan bij temperaturen rond het vriespunt raad ik niemand aan) had ik een grote epiphany en dacht ik: “Nop, not anymore!”
Het verhaal kent wel een happy end, nu staat de auto gewoon binnen. En de fitness? Daar doen we de komende winter niet meer aan mee. Lang leve de laagjestruien!

Don’t cry for me, Bevertje

Mediafiguren, ze komen in alle maten en vormen. We hebben de gekende BV’s als acteurs en zangeressen, maar evengoed enkele mediageile politieke figuren. Je voelt het al wel aankomen door mijn (niet zo’n neutrale toon), we gaan nog even stilstaan bij de slijmerigste kruiper numero uno: Wevertje Bevertje.

Een emotionele oproep. Dat is blijkbaar de nieuwste truc voor mensen die iets verkeerds doen. Inspelen op de emoties van Jan met de Pet, die hopelijk dom genoeg is om niet door de komedie heen te kunnen kijken. Na Bart De Pauw doet nu ook Bart De Wever het. Sowieso op aanraden van een gigantisch duur communicatiebureau dat achter hem staat.

Hoe ontloop ik mijn straf? Een nieuw stappenplan met gegarandeerd succes. In plaats van fouten toe te geven of op de old fashioned way staalhard te liegen, is het nu huilen met tuiten. Bart De Wever drinkt een cola en wordt beschuldigd van belangenvermenging. Een feit is vastgesteld, de louche zaakjes achter de schermen zijn niet volledig duidelijk. But come on people. We weten allemaal dat geen enkele politieker koosjer is…

Bart De Wever kiest zijn battles. De ene keer blijft het muisstil (omdat hij niet kan winnen), de andere keer reageert hij veel te laat (omdat hij eerst moet hergroeperen) en nu…wel, nu probeert hij het met huilen.
Aangedaan, geschokt, persoonlijk aangevallen. Bart De Wever zat in zak en as als je hem tijdens de persconferentie zag. Zijn verklaring leest hij op traag tempo af, duidelijk goed voorbereid en op voorhand geregisseerd. Inhoud was nul komma nul, hij brabbelt wat compleet naast de kwestie om zo de aandacht af te leiden. Want Bart De Wever moet een beetje persoonlijke aandacht krijgen, om zijn ego te strelen. Het feit dat het draait om een zware politieke kwestie valt daarbij weg. De oppositie is de vijand. Zij zijn de leugenaars, terwijl ze beloond moeten worden voor hun kritische geest. Dat doet me er aan denken, Wevertje Bevertje. Waarom staan er nog steeds politieagenten voor jou deur, helemaal niets te doen, terwijl er zoveel terreurdreiging is?