Research…Connect…Wisdom

Als ik nog een keer moet zeggen: “Een goedemiddag meneer/mevrouw. U spreekt met Jasmien van de Plantijn Hogeschool in Antwerpen. Ik zit in mijn laatste jaar Journalistiek en wij maken een radio-uitzending over *vul in naar wens*. Wij zijn nog op zoek naar een studio-gast. Heeft u misschien tijd om donderdag tussen 12 en 13 uur langs te komen?” Dan ga ik gillen als een klein meisje.

Frustratie
Kan je je voorstellen dat je die hele boterham tien keer op een uur moet zeggen? Laat me eerlijk zijn, het is de afgelopen drie jaar routine te worden, maar het wordt er niet leuker op. Uiteindelijk is het zo erg, dat je al lang niet meer weet wie je hebt opgebeld, wie het misschien wou doen, wie ging terugbellen, wie je vragen moest mailen en weet-ik-veel-wat-nog-allemaal!

Happy place
Goed, nu al die frustraties er af zijn, wil ik het ook even over de positieve kantjes hebben. Ten eerste: mijn beeld over de mensheid is vervormd. Toch lichtjes…een paar keer…niet voor eeuwig. Want ik ben al enkele keren aangenaam verrast geweest door de hulpvaardigheid van sommige mensen. Er zijn echt nog wel goede mensen die op deze aardbol rondwandelen en die enkele hopeloze studentjes voor een halfuur te woord willen staan en daarvoor zelf helemaal van Brussel naar Antwerpen willen komen. Geloof mij als ik je zeg dat als ik het moest doen voor een stomme schoolopdracht, ik er geen moeite in zou steken. En zo zijn er natuurlijk ook een heleboel (zo’n dertig tegenover die ene die het wel wil doen).

Ten tweede leer je heel wat mensen kennen. Het heiligste voorwerp van een journalist is zijn adressenboekje en dat klopt ook echt wel. De mensen met wie we al hebben gesproken: Bart Peeters, Amatorski, Intergalactic Lovers, Sven Pichal, and the list goes on and on. Enkele grote namen dus en daar zijn we trots op!

En ten derde leer je echt wel wat bij als journalist. Natuurlijk heeft ook dat weer zijn keerzijde, want ik word gek van het excuus dat “Ik een journalist ben, dus ik dat moet weten”. Neen, ik heb geen IQ van 1000 en geen gigantisch brein, dus ik weet echt al die dingen niet!

The end
Zo blijkt maar weer, als journalist leer je mensen kennen, leer je wat meer bij en kan het beeld dat je van de wereld hebt, wel eens door elkaar worden geschud.

The end of stage O radio

Wat is er leuker, dan acht weken stage in schoonheid eindigen? De laatste week, met het begin van de lente, was waarschijnlijk het mooiste weer dat we al hebben gehad het afgelopen jaar. Maar ik ga nu niet beginnen lullen over het weer. (Ik zou het kunnen, geloof me, maar ik kies ervoor om het niet te doen)

High
De afgelopen weken is de innerlijke “leeuw” in mij tot rust kunnen komen. (Begin nu geen vieze dingen voor te stellen, mijn sterrenbeeld is leeuw, dus ik vond het wel leuk klinken.) De mensen die mij kennen, weten dat ik bekend sta als een stresskip. Als ze me de afgelopen weken zouden hebben gezien, zouden de politie hebben opgebeld om te zeggen dat ik aan de wiet zat, zo “chill” was ik. Wat een stage niet allemaal met een mens kan doen, right?

Anywho, ik heb de afgelopen weken dus niet enkel werkervaring opgedaan, ik heb, om het zeer melig te stellen, ook mezelf leren kennen. En wat blijkt, ik kan dus echt wel rustig zijn als ik wil…of als ik onder de pillen zit. Voor iedereen die ooit nog als radiostudent op stage wil, of gewoon onbetaalde relaxtherapie wil door te werken, kan altijd naar O radio gaan. Ik weet niet of dat het soort promotie is dat de mensen daar willen, maar ze hebben mij wel de tijd van mijn leven gegeven waar ik al twee en een half jaar naar opzoek was. Dat was een compliment, toch?

S1ngle

Ik heb niet vaak iets goeds te zeggen over Hollanders, maar net zoals de Fransen “le chat” hebben, hebben de Hollanders hun eigen hilarische stripverhaal. Namelijk “S1ngle”.
“S1ngle” is een strip van Hanco Kolk en Peter de Wit over drie vrijgezelle vriendinnen, Fatima, Nienke en Stella, die enigszins worstelen met hun bestaan en met het feit dat ze geen vaste partner hebben.

Ik ben heel erg ongesteld
De beste moppen zijn diegenen waarin je jezelf herkent. En in mijn geval, en sowieso in alle meisjes, vrouwen, vrouwachtige-wezens, is dat de “Nienke is heel erg ongesteld-mop”. Er zijn zo’n twintig varianten van, ik vergeet er waarschijnlijk nog een paar, maar de clou blijft hetzelfde: val nooit een vrouw lastig die in “de periode van de maand” zit. Het is een heel belangrijke les die mannen moeten leren.

Wij, vrouwen, meisjes, vrouwachtige-wezens, kunnen er niets aan doen, ook al proberen we ons temperament te veranderen tijdens deze “periode van de maand”. Het is gewoon iets “natuurlijks”. Bekijk het zo: hoe zou jij je voelen als je om de vier weken plotseling op een zeer onaangename plek begint te bloeden? Denk daar maar eens over na, jullie mannelijke wezens!

Teevee
Natuurlijk is er altijd het “uitmelkingsprobleem”. (By the way, ik heb het niet meer over menstruatie.) “S1ngle” is een hilarische strip, met zowel vrouwelijke als mannelijke hilarische karakters, en de Hollanders hebben er niets beters op gevonden dan er een televisieserie van te maken. In België werden er enkele afleveringen uitgezonden, maar die periode is voorbij. Het lag waarschijnlijk aan het feit dat de acteurs allemaal Hollanders waren en wij Belgen zoiets hadden van “Als ik Hollanders wil zien/horen/ruiken/… dan ga ik wel naar de Meir op een zonnnige dag in de week!”. Maar, dankzij de 21e eeuw en het YouTube-tijdperk, kunnen we nu dus gewoon, met één klik van de muis (of een vijftal), naar YouTube surfen en alle afleveringen bekijken.

Links
*www.s1ngle.nl
*http://nl.wikipedia.org/wiki/S1NGLE
*http://www.net5.nl/web/show/id=213136/langid=43/dbid=209/typeofpage=78934

Stage O radio

Volgende week maandag is het zover! Jasmien vertrekt op stage. (Vind je dat niet zalig, zo in de derde persoon over jezelf spreken? Meer mensen zouden het moeten proberen, het geeft je een gevoel van macht.) Dus, ik zet de grote stap, die verplicht is door de school, om acht weken lang het onbetaalde slaafje te spelen van een radiozender. Alleen hoop ik dat ik niet enkel gebruikt wordt om koffie te halen en kopietjes te maken. Dat verwacht ik ook niet, neen, want ik ga op stage bij O radio. Dat is een lokale Antwerpse radio die met vrijwilligers werkt. Genoeg te doen dus, want niemand wordt betaald.

Het kan dus goed zijn, (lees: het is dus zo), dat er de komende weken geen berichten meer zullen verschijnen op dit blog. Jaja, ik hoor jullie het al zeggen: “Oooh, maar hoe moeten we nu onze tijd verdoen als we jouw gelul niet meer kunnen lezen?” Weest niet gevreesd, mensche! Ik heb dé oplossing. Behalve radioreportages maken, zal ik ook wat moeten schrijven voor O radio. De mensen die me echt niet kunnen missen, mijn schrijfstijl dus, kunnen altijd surfen naar deze twee adressen:

http://www.anieuws.be
http://www.radiofg.be

Daarop verschijnen vanaf maandag 31 januari al mijn berichten. Jasmien tuned out, toedels!

Dreadlocks

Confession! Mensen reageren altijd zeer geschokt als ik zeg dat ik dreadlocks heb gehad. “Hunk? Wat?! Jasmien met dreadlocks?” Ja, geloof het gerust en probeer je het ook gerust voor te stellen, ik heb dreadlocks gehad. Ik moet eerlijk zijn: ik ben trots op die periode. Het was niet zo één of andere mode-bevlieging die je wel vaker tegenkomt bij tieners die “hun identiteit zoeken” (ik heb die van mij nog altijd niet gevonden, by the way). Ik kijk er nog altijd met plezier naar terug en hoop op een dag mijn dreadlocks terug te krijgen.

Op zich is dat niet moeilijk, want het waren er geen “echte”. Dat wil zeggen: als ik genoeg van ze had, moest ik me niet laten kaalscheren. Als je wil kan je naar een kapper lopen en loop je diezelfde dag nog buiten met een rasta-hoofd. Petjes en haarbanden zijn aan te raden, want je hebt letterlijk “een bos” haar. Geloof je me niet, hieronder kan je enkele beschamende foto’s vinden. (Beschamend, omdat elke foto is getrokken wanneer ik aan het eten was/eten aan het klaarmaken was.) Dus bij deze, speciaal voor de mensen die al jaren op de foto’s wachten: ziehier “Jasmien met dreadlocks”.

Ik heb ook nog een filmpje gemaakt om het allemaal nog eens extra uit te leggen. Ik vreesde dat mijn computer weer niet zou meewerken en maar de helft van het filmpje zou tonen of gewoon helemaal niet wilde uploaden. Maar sinds ik zo slim was om mijn computer te herformateren, wil hij het nu wel doen. Hoera!

Belspelletjes

Wanneer alle hoop voor onderzoeksjournalistiek als sneeuw voor de zon lijkt te smelten, kan je altijd rekenen op een stel acteurs, en niet op de journalisten, om de lelijke waarheid aan het licht te brengen. Maandagavond kon u tijdens het één programma “Basta” zien, hoe Jonas Geirnaert, Jelle De Beule, Koen De Poorter en Lieven Scheire erin slaagden om “the evil corporation van belspelletjes” te ontmaskeren met als gevolg dat alle belspelletjes meteen de vuilbak werden ingegooid door vtm en 2BE. U leest het goed, niet de overheid, maar wel de televisiemaatschappij nam zijn verantwoordelijkheid. Maar hoe werkt het hele “belspelletjessysteem” nu echt? Laat me u meesleuren inde wondere wereld van de kritische geest en opgetrokken wenkbrauw van Jasmien.

Complot
Ten eerste, is het voor mij zo goed als duidelijk dat het allemaal één groot complot is. In de aflevering van Basta hoorde u “Big Brother” het klaar en duidelijk zeggen: “De Commissie voor Kansspelen heeft een goede relatie met ons” en “gelukkig viel de regering”. Wat kunnen we hier, alweer, uit afleiden: de regering doet zijn werk niet. (Voor de mensen die het laatste halfjaar in een grot hebben gewoond: we hebben nog steeds geen regering.) Ze straffen de producenten van belspelletjes dus niet, maken geen strengere wetten en de regering stort net op tijd in elkaar, om te verzekeren dat er geen negatieve gevolgen zouden zijn voor de producenten.

Geld
“Waarom gebeurt dit alles? Is België dan echt zo’n apenland?” Ja, België is ook echt een apenland, maar het draait om veel meer: het draait om waar het altijd om gaat, namelijk geld. Geld is de grote boosdoener, want belspelletjes brengen zéér véél geld op: zo’n 8 miljoen euro. En dat is geld dat de overheid goed kan gebruiken: om zijn luie ministers te betalen, om onnodige kosten uit te geven en om allerlei andere domme beslissingen te nemen. Daarom viel de regering dus net op tijd voor de nieuwe wet voor belspelletjes kon worden doorgevoerd. En ook dat leidt allemaal terug naar één man. U voelt mij al aankomen, jazeker het is…

Bart De Wever
Nu kan je denken: “Wat haat je die man toch erg hard als je hem elke keer in een post aanvalt?” Ja, ik haat de man echt heel hard: hij is dik, incompetent en strubbelt tegen om een regering te krijgen. Maar er zit een logica achter mijn link met de belspelletjes: de regering valt, Bart De Wever komt aan de macht, met als gevolg dat we al 6 maanden zonder bestuur zitten waardoor er wetten, zoals bijvoorbeeld die van de belspelletjes, niet kunnen worden doorgevoerd.

Gevolgen
Vtm en 2BE zenden geen belspelletjes meer uit. Dat hebben ze beslist de dag na de uitzending van basta. Maar geloof mij; dit verhaal krijgt nog een staartje. Het einde van de belspelletjes is nog niet in zicht. In de kranten stond te lezen dat de belspelletjes moeten kunnen doorgaan, mist er strengere controle komt. Lees tussen de lijnen en u krijgt dit: “De belspelletjes moeten blijven bestaan. We moeten mensen kunnen blijven afzetten, want dat brengt ons, de regering, veel geld op. Geld dat we nodig hebben om onze incompetentie te kunnen blijven steunen.”

I rest my case.

Links:
*http://www.een.be/programmas/basta
*http://www.youtube.com/user/welkombijeen
*http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/media/1.932174

Hoe overleef ik de solden?

Aaah, de solden zijn weer in het land. Handelaars wrijven in hun vrekkige handjes, want straks maken ze nog steeds miljoenen euro’s winst op spullen die ergens in Cambodja door kinderen worden gemaakt. Vrouwen sleuren hun moedeloze mannen mee van winkel naar winkel omdat ze “hun mening nodig hebben”. Studenten kijken droevig vanachter hun raam naar buiten, want zij moeten studeren en kunnen dus niet gaan shoppen.

De kerstperiode is nog maar net voorbij en voor het zoveelste jaar op rij merken we dat we goed zijn afgezet. De theeset van 50€ die je voor Kerstmis aan je oma hebt gegeven, kost nu nog maar 23€, een koopje! Die leuke schoenen waarvoor je drie maanden bij pa hebt moeten zagen, daar gaat nu 40% af. Om dan nog niet te spreken over de elektronica.
Ja, ieder jaar opnieuw zijn het solden (zelfs twee keer per jaar) en ieder jaar vergeten we weer hoe hard we wel worden afgezet. Daarbij komt, dat we de solden al van ver kunnen zien aankomen, omdat er ieder jaar opnieuw de discussie is over de “sperperiode”. Natuurlijk hebben politiekers nu veel belangrijkere dingen te doen, zoals een regering vormen, maar hoe komt het dan toch dat ik elk jaar opnieuw hetzelfde in de krant moet lezen over problemen met “voorsolden”. Als ik later ooit het geluk heb om op een redactie te werken, geef mij dan maar “lifestyle”. Dan hoef ik maar één keer een artikel over de solden te schrijven en dat kan dan jaar op jaar op jaar op jaar hergebruikt worden. Blijkbaar merkt toch niemand het.

Maar genoeg gezaagd over de oneerlijkheid van het systeem. Ik moet toegeven dat ik er ook aan mee doe en dus de hele economie steun. Maar behalve de economie te steunen, is het mijn journalistieke plicht om “de mens” te steunen. Daarom geef ik speciaal voor jou enkele tips van “Jasmien’s handboek: Hoe overleef ik de solden?”
1. Ga op voorhand al eens kijken. Ten eerste, omdat er al “fluistersolden” worden gegeven en ten tweede, zo ben je voorbereid op wat je zal kopen. Het interieur van de winkel kan veranderen, maar je weet al op voorhand wat je wil.
2. Koop op de eerste dag. Vele mensen zullen beweren om te wachten, zelfs tijdens de koopjes, omdat je nog iets op de kop kan tikken. Ja, maar dat gebeurt enkel als je extreem dik bent. Geef eerlijk toe, de laatste dagen van de solden zijn er enkel nog XXXL te verkrijgen. Tegenwoordig worden er op de eerste dag toch al kortingen van 40% gegeven, dus waarom zou je wachten?
3. Doe niets impulsiefs! Dit is verschrikkelijk moeilijk tijdens de solden, I know (eigenlijk ook gedurende het jaar), maar je portefeuille en je vader zal je dankbaar zijn. Meestal zijn het trouwens de domste inkopen. Daarbij komt, vele koopjes maken veel geld. Stel een budget op en houd je eraan. Bij teken van twijfel, niet doen: gewoon wegleggen, doorstappen en niet achterom kijken. De volgende winkel is toch al om de hoek.
4. Neem een kinderwagen mee. “Neem een kinderwagen mee?! Ben je gek?” Niet helemaal, er zit een tactiek achter. Je kent het wel, ellenlange wachtrijen voor kassa en pashokje, dat is allemaal voorbij als je nu u de babycruiser met valse baby koopt. Je plaats de kinderwagen gewoon in de rij en je gaat verder shoppen! Dit is ook mogelijk met oma in de gehandicaptenwagen, of broer in het gips met rolstoel. Wat gaan zij doen? Meedoen aan de solden? Ze zijn toch te traag om iets te passen?
5. Dress to impress! Luister, niemand houdt van trage mensen die tijdens de solden voor hen waggelen. Daarom Britteny, laat die naaldhakken thuis! Ga voor comfort en niet voor style. Misschien krijgen mensen nog medelijden met je als je in je jogging naar de winkel gaat en laten ze die trui wel voor jou liggen omdat ze denken dat je geen stijl hebt. Je nagels daarentegen mogen wel wat langer. Je weet nooit wanneer je in een catfight verzeild geraakt.

Dat zijn toch wel al vijf belangrijke tips die ik je kan meegeven. Er zijn er natuurlijk nog meer, ik heb al twintig jaar koopervaring, maar die houd ik liever geheim. Kwestie dat ik geen twee miljoen kopieën van mezelf tegenkom bij de volgende koopjes. Het is nu al zo moeilijk om iets te pakken te krijgen tijdens de solden: ik ben gewoon te average met mijn schoenmaat en cupmaat en taille en…Neen, vergeet het! Maten worden niet vrijgegeven!

Hoops & Yoyo

Als je tot vandaag nog nooit had gehoord van deze twee vrolijke vrienden “Hoops & Yoyo” dan zit er echt een groot, zwart gat in je cultuur.

Hoops, een roze kat, en Yoyo, een groen konijn, zijn twee praatgrage vrienden gecreëerd door Hallmark Cards. Maar behalve gewone kaartjes en ecards, is het “Hoops & Yoyo”-imperium uitgegroeid tot veel meer, en nog grappigere dingen: filmpjes, cd’s, pennen, agenda’s, knuffels, brooddozen,…you name it, they got it!

Zelf ben ik een geweldige fan, en vond ik het mijn plicht om deze twee hilarische, spijtig genoeg niet-bestaande, wezens met de wereld te delen.

Links:
*http://www.hoopsandyoyo.co.uk/pages/
*http://www.hallmark.com/online/hoopsandyoyo/
*http://nl.hallmark.be/ecards.aspx?t=1&cat=96
*http://en.wikipedia.org/wiki/Hoops%26Yoyo

Verdachte zaken op de VRT

Vindt u het ook niet vreemd dat zijne Dikheid Bart De Wever al na vier spelletjes uit “De allerslismte mens ter wereld” is gekegeld?
Vindt u het ook niet vreemd dat dit gebeurde wanneer Erik Van Looy hem verzekerde dat hij het beter had gedaan dan Yves De Smet?
Weet u wat ik denk? Dat het allemaal opgezet spel is.

VRT
Eerder kon u als trouwe lezer als op dit blog lezen dat “De slimste mens” een hoop bedrog is. Maar dit werd enkel duidelijk voor de aandachtige kijker. Nu, bij het zogenaamde “allerlaatste seizoen”, doet de VRT minder moeite om zijn stinkende zaakjes te verbergen. Bijna alle “slimste mensen” vlogen er bij de eerste deelname al uit. Toegegeven, het zijn allemaal werknemers van de VRT, maar dat maakt de zaak niet minder verdacht. Deze mensen hebben allemaal een reputatie hoog te houden, en we kunnen ons allemaal wel inbeelden hoe gênant het is om eerst “slimste mens” te worden gekroond, waarna we bij het nieuwe seizoen “the clash of the titans” er meteen uitvliegen.

Ben Crabbé
De puzzels worden moeilijker, de foto’s onduidelijker en de grappen dommer. Maar daar zit ‘em net de oneerlijkheid. We weten allemaal dat Ben Crabbé een muzikant is, maar niets weet van, bijvoorbeeld voetbal. En welke foto’s/filmpjes/vragen/… krijgt hij dan? Natuurlijk, eentje over muziek. Dan is het ook wel logisch dat hij een heleboel overwinningen op zijn naam mag schrijven. De VRT verzekert dat de “volgorde van filmpjes” niet op voorhand wordt bepaald, maar ik heb toch al enkele keren mijn kritische wenkbrauw moeten optrekken bij het zien van het geluk van Ben Crabbé. Laat me u duidelijk maken: ik heb veel ongeluk, maar het is onmogelijk dat iemand zoveel geluk heeft. Als er dan ook nog eens fuite antwoorden goed worden gerekend en juiste antwoorden fout, schieten mijn wenkbrauwen zo hoog, dat ik in de lucht moet grijpen en ze met plakband terug op mijn gezicht moet plakken. (Dat is geen mooi gezicht, ik heb momenteel een “unibrown”)

Facebook
Als we toch aan het klagen zijn over “De slimste mens ter wereld” wil ik nog even een oproep doen. Aan alle mensen die geen leven hebben buiten Facebook: laat iedereen toch eens met rust. Het is absurd dat er haatgroepen zijn met 200 000 leden, omdat ze zich allemaal zouden storen aan de lach van Eva Brems. Hetzelfde geldt voor Linda De Win: ja, we weten allemaal dat dat mens haar trots opzij moet zetten en eens naar de oogarts moet gaan, maar neen, daarvoor hoef je geen dreigmails te sturen. (Dat is trouwens extreem kinderachtig als je het mij vraagt. Heb je opgekropte woede, doe zoals mij en schrijf een boek over wereldoverheersing.) Waar zijn de feministen in de wereld als je ze nodig hebt? We willen toch wel zeker allemaal dat er een vrouw wint?

Goede voornemens

Goede voornemens worden sneller gebroken dan dat ze worden gemaakt. Volgens de kranten, als we die nog kunnen vertrouwen (meer daarover later. Voor de té nieuwsgierigen moeten ze zeker op maandag naar één kijken voor het nieuwe programma “Basta” En ja, ik besef dat ik tegen mijn eigen winkel aan het schoppen ben), duren de voornemens voor het nieuwe jaar welgeteld 11 dagen. Als je het mij vraagt, worden voornemens zoals “stoppen met roken, afvallen en minder drinken” al na enkele uren gebroken.

Bij mij staan dingen zoals “stoppen met roken, afvallen en minder drinken” niet op het lijstje met voornemens. Aangezien ik niet rook of drink, ben ik al goed bezig en het afvallen probeer ik al jaren, maar als je een potatocoach bent, dan blijf je het ook. Ook niet zoiets sentimenteels zoals “liever zijn voor mijn broers en mijn ouders meer helpen in het huishouden” staat niet op mijn lijstje, want daarvan weet ik al dat het onmogelijk te verwezenlijken is. Ja, zo goed ken ik mezelf wel. Wat staat er dan wel op mijn lijstje?

Wel eigenlijk heb ik geen lijstje gemaakt. Als ik dan toch moet denken wat ik dit jaar graag wil zien gebeuren, moet het iets zijn zoals dit:
*Slagen voor examens
*Slagen voor (minstens één) toelatingsexamen
*Een hond kopen (Border Collie), genaamd Pepper of Angelo
*Een VRIENDJE aan de haak slaan

En dat zal het zowat zijn. Mijn lijstje is eigenlijk de afgelopen drie jaar niet veranderd. Zielig, nietwaar? Maar wat staat er op jouw lijstje? Doe je mee aan de voornemens of vind je het allemaal grote bullshit? Laat het me weten!