I hate the winter

Gisteren was het zo ver. Zoals Jasmien al weken heeft aangekondigd: het gaat sneeuwen en dan ligt heel het plat land. Feit, dat is nu eenmaal de cyclus van de seizoenen dat het steeds koud en weer warm, koud en weer warm, koud en weer … you get where I am going with this. Maar net zoals er de jaargetijen zijn, is er ook de wederkering van het falen van België. Want er moet maar één smeltend vlokje sneeuw vallen en heel het land ligt plat.

Verkeerschaos – vooral in Antwerpen – daar hoef ik al niet meer over te spreken. Met alle werken en werkende mensen, is er elke dag wel een opstopping. Maar doe eens een keer zot en gooi met wat verf hier en sprinkel wat sneeuw daar, en alles zit muurvast. Over de verkeersellende ga ik maar zwijgen, daarover horen we al genoeg. (En ik begin de kriebels al te krijgen door er nog maar over te schrijven, dus laten we dit een rustige zondag houden, met no worries.)

Waar ik het over wil hebben, is het feit dat ik dit jaar tot het besef ben gekomen dat ik de winter echt haat. Uit het diepste van mijn donkere, kolkende hart. Vroeger dacht ik nog: ‘Het is fijn als het sneeuwt. Zolang je lekker binnen zit met een kop thee en een goed boek.’ Nee, zelfs daar ben ik nu wel over. Geen romantisering meer, gewoon de harde waarheid: de winter suckt. Je hebt smurrie, het is constant koud, je auto valt stilt, je moet krabben, je wordt ziek,… Zijn er eigenlijk voordelen aan de winter?

Waargebeurd verhaal: Jasmien gaat naar de fitness (“slepen” is een beter woord, zeker nu het – ja, je raadt het al – zo koud is). Ze sport anderhalfuur na een frustrerende dag en wil met haar gloednieuwe Opel Adam (de auto moest vervangen worden met dank aan de aanrijding van een drugsverslaafde buur. Maar dat is nog een ander verhaal) terug naar huis rijden. Natuurlijk zit het even niet mee (story of my life) en zijn de deuren dichtgevroren…op anderhalf uur…door op een parking te staan. Na dat moment (zweterig in de koude staan bij temperaturen rond het vriespunt raad ik niemand aan) had ik een grote epiphany en dacht ik: “Nop, not anymore!”
Het verhaal kent wel een happy end, nu staat de auto gewoon binnen. En de fitness? Daar doen we de komende winter niet meer aan mee. Lang leve de laagjestruien!

Advertenties