The enemy of my enemy is my friend…sort of

Vriendschap is iets vreemds. Op basis van wat beslis je om de rest van je leven met een select groepje van mensen door te brengen en die je diepste, duisterste geheimen te delen of je gelukkigste momenten?

'Are you two friends?' - 'No, we just hate the same people.'

Er zal wel een psychologische reden om zijn. Dezelfde waarom je sommige mensen compleet niet kan uitstaan (zonder er ook maar één woord mee te hebben gewisseld). Net zoals je een partner (hopelijk voor je leven) zoekt, zijn er een aantal criteria die ook voor vrienden moeten voldoen. Zoals gemeenschappelijke waarden, raakpunten, acceptatie. Mar ik heb gemerkt dat er maar één zaak zo sterk is waardoor je echt vrienden voor het leven kan zijn: een gemeenschappelijke vijand.

Op politiek vlak zie je dit ook om de zoveel jaar verschijnen. Enkele landen spannen samen tegen een gemeenschappelijke zondebok en dat schept een band. De enige band meestal die alle wispelturige zaken der tijden kan overleven. Bij vrienden is het ook zo: ook al heb je elkaar vijf jaar niet meer gezien, eens goed samen ranten over die ene persoon die je toch echt niet kon uitstaan, zorgt voor uren praatplezier.

Ik heb het zelf meegemaakt met een bepaald departementshoofd op een bepaalde school van een bepaalde afdeling, waarbij ik geen verdere namen vernoem. Laten we hem “de dementor” noemen voor de gemakkelijkheid, aangezien hij toch zowat je ziel opat na één seconde samen in de kamer met je te zijn. (De mensen die deze persoon kennen zullen me wel begrijpen.)
Door deze man met al zijn ongevoeligheid, grofheid en to be honest: pure evilness heb ik wel enkele vriendschappen voor het leven. Dus misschien is een dankjewel nog wel verdiend (helaas ben ik niet zo vergevingsgezind, dus lekker peuh, geen dankje voor de dementor). Zelfs als we nu nog in groep samenkomen, noem het een clubje van gelijkgestemden, kunnen we nog uren over onze avonturen praten. Want we zijn allemaal survivors.

De gemeenschappelijke vijand is in mijn geval een persoon. Maar ik heb mensen waarbij ik als vijand een “ding” heb, zoals een school in het algemeen. De haat kan zo diep zijn, waardoor je er echt geen gezicht op hoeft te plakken om de vijand “bereikbaarder” te maken. Een concept volstaat al vaak. Dat is ook omdat die vijand iets symboliseert dat niet met je eigen karakter strookt. Het is een algemeen aanvaard punt dat je kan haten, wat de vriendschap tusen de verschillende haters ook zo sterk maakt. Geslacht, geloof, karakter, afkomst, economische stand,… het maakt allemaal niet uit. Het valt niet te verklaren wat een groep mensen bijeen kan brengen om één persoon zo hard te haten, but I for one, ben blij dat het er is. De beste vriendschappen van mijn leven zijn eruit ontstaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s