Qualified or popular?

Ik heb het al eerder gezegd: de wereld is en blijft een kindertuin. Maar zelfs met die wetenschap blijft het soms door de zure appel bijten als het nog maar eens echt in je neus gewreven wordt.

"Ron didn't realise he was so popular."

“De enige zekerheid is onzekerheid”. Niet mijn favoriete spreekwoord, maar wel het meest ware. Ik probeer al jaren mijn leven te plannen, maar zou er beter aan doen om het gewoon allemaal los te laten, just go with te flow, want van al dat plannen word ik alleen maar ongelukkiger. Het is enkel goed om je tegenslagen in je gezicht te werpen, want van alle dingen die je hebt bereikt, zijn er nog zoveel die je niet hebt bereikt.

Het probleem met het leven is dat je gewoonweg niet alles in handen hebt. Noem het natuurkrachten, ik noem het de menselijke aard. Want hoe goed je je ook voorbereid en hoe zeker je soms ook van jezelf kan zijn: mensen zijn wispelturig. Zelfs als het zwart op wit staat dat scenario A bound to happen is, de kosmos (of je medemensen) zien het soms anders en dan kom je uit op het onvoorziene scenario X.

Ik ben vaag, I know. Maar mensen die bepaalde (oneerlijke, zo zie ik het altijd) zaken hebben meegemaakt, zullen me wel begrijpen en meteen honderd herinneringen kunnen oproepen. Ik zal dus een concreet voorbeeld geven.
Een vriendin werkt al enkele jaren in Brussel. Ik hoop voor haar gelukkig, want zo’n reis van zoveel uur per dag, met veel overuren en geen loonsverhogingen…dat houdt een mens niet eeuwig vol. Komt er dan een dag dat er een beslissing moet worden gemaakt over een (eindelijk!) promotie. Het gaat tussen haar en een even jonge collega. De vriendin werkt efficiënter, harder, heeft meer ervaring op bepaalde vlakken en verdoet (in haar woorden) “minder tijd met babbelen” dan haar collega. Het enige probleem (je ziet het misschien al aankomen): haar collega ligt beter in de groep. Zij spendeert enkele uren per dag om te vragen hoe het met iedereen gaat, lekker luid lachen op de werkvloer, pintjes pakken na het werk met collega’s. Haar collega is dus populairder, dat is wel duidelijk, daar winden we geen doekjes om.
Het raadsel van vandaag: wie krijgt de promotie? De geschiktere vriendin of de populaire collega? Helaas kiest het bedrijf niet voor productiviteit, maar wel voor vriendjespolitiek. Mijn vriendin heeft de promotie gemist en haar collega, die nu ook nog heeft aangegeven dat ze de job als iets “tijdelijks” ziet en helemaal niet gemotiveerd is om nog lang voor bedrijf X te werken, krijgt de kans om verder te groeien. Ik probeer mijn vriendin duidelijk te maken dat het het gemis is van haar werkgever en dat iemand die er zo over denkt, haar helemaal niet waard is. Maar het is pijnlijk om het te zien gebeuren. Iemand die wel gemotiveerd en gekwalificeerd is (ze had echt de zin om jaren bij het bedrijf te werken) wordt gewoon voorbijgestoken door iemand die iets vrolijker van aard is.

Het is alsof je terug van school komt en je eerste sollicitatie meemaakt. “Geef me verdomme een kans!” denk je dan vaak, omdat je je ervaring ergens moet opdoen en het argument “geen ervaring, dus niet aangenomen” je stilaan de oren wel uitkomt…Het is dan pijnlijk om te beseffen dat eens je begonnen bent, je verdere carrière afhangt van hoe populair je bent. De introverte mensen op de wereld begrijpen me wel…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s