Icone GIF

Done with illustrator and Premiere Pro.

Apologies for the wobbly (just call it bad, I know it is) quality. It was a test, people (which took way too long)!

Advertenties

I hate the winter

Gisteren was het zo ver. Zoals Jasmien al weken heeft aangekondigd: het gaat sneeuwen en dan ligt heel het plat land. Feit, dat is nu eenmaal de cyclus van de seizoenen dat het steeds koud en weer warm, koud en weer warm, koud en weer … you get where I am going with this. Maar net zoals er de jaargetijen zijn, is er ook de wederkering van het falen van België. Want er moet maar één smeltend vlokje sneeuw vallen en heel het land ligt plat.

Verkeerschaos – vooral in Antwerpen – daar hoef ik al niet meer over te spreken. Met alle werken en werkende mensen, is er elke dag wel een opstopping. Maar doe eens een keer zot en gooi met wat verf hier en sprinkel wat sneeuw daar, en alles zit muurvast. Over de verkeersellende ga ik maar zwijgen, daarover horen we al genoeg. (En ik begin de kriebels al te krijgen door er nog maar over te schrijven, dus laten we dit een rustige zondag houden, met no worries.)

Waar ik het over wil hebben, is het feit dat ik dit jaar tot het besef ben gekomen dat ik de winter echt haat. Uit het diepste van mijn donkere, kolkende hart. Vroeger dacht ik nog: ‘Het is fijn als het sneeuwt. Zolang je lekker binnen zit met een kop thee en een goed boek.’ Nee, zelfs daar ben ik nu wel over. Geen romantisering meer, gewoon de harde waarheid: de winter suckt. Je hebt smurrie, het is constant koud, je auto valt stilt, je moet krabben, je wordt ziek,… Zijn er eigenlijk voordelen aan de winter?

Waargebeurd verhaal: Jasmien gaat naar de fitness (“slepen” is een beter woord, zeker nu het – ja, je raadt het al – zo koud is). Ze sport anderhalfuur na een frustrerende dag en wil met haar gloednieuwe Opel Adam (de auto moest vervangen worden met dank aan de aanrijding van een drugsverslaafde buur. Maar dat is nog een ander verhaal) terug naar huis rijden. Natuurlijk zit het even niet mee (story of my life) en zijn de deuren dichtgevroren…op anderhalf uur…door op een parking te staan. Na dat moment (zweterig in de koude staan bij temperaturen rond het vriespunt raad ik niemand aan) had ik een grote epiphany en dacht ik: “Nop, not anymore!”
Het verhaal kent wel een happy end, nu staat de auto gewoon binnen. En de fitness? Daar doen we de komende winter niet meer aan mee. Lang leve de laagjestruien!

Don’t cry for me, Bevertje

Mediafiguren, ze komen in alle maten en vormen. We hebben de gekende BV’s als acteurs en zangeressen, maar evengoed enkele mediageile politieke figuren. Je voelt het al wel aankomen door mijn (niet zo’n neutrale toon), we gaan nog even stilstaan bij de slijmerigste kruiper numero uno: Wevertje Bevertje.

Een emotionele oproep. Dat is blijkbaar de nieuwste truc voor mensen die iets verkeerds doen. Inspelen op de emoties van Jan met de Pet, die hopelijk dom genoeg is om niet door de komedie heen te kunnen kijken. Na Bart De Pauw doet nu ook Bart De Wever het. Sowieso op aanraden van een gigantisch duur communicatiebureau dat achter hem staat.

Hoe ontloop ik mijn straf? Een nieuw stappenplan met gegarandeerd succes. In plaats van fouten toe te geven of op de old fashioned way staalhard te liegen, is het nu huilen met tuiten. Bart De Wever drinkt een cola en wordt beschuldigd van belangenvermenging. Een feit is vastgesteld, de louche zaakjes achter de schermen zijn niet volledig duidelijk. But come on people. We weten allemaal dat geen enkele politieker koosjer is…

Bart De Wever kiest zijn battles. De ene keer blijft het muisstil (omdat hij niet kan winnen), de andere keer reageert hij veel te laat (omdat hij eerst moet hergroeperen) en nu…wel, nu probeert hij het met huilen.
Aangedaan, geschokt, persoonlijk aangevallen. Bart De Wever zat in zak en as als je hem tijdens de persconferentie zag. Zijn verklaring leest hij op traag tempo af, duidelijk goed voorbereid en op voorhand geregisseerd. Inhoud was nul komma nul, hij brabbelt wat compleet naast de kwestie om zo de aandacht af te leiden. Want Bart De Wever moet een beetje persoonlijke aandacht krijgen, om zijn ego te strelen. Het feit dat het draait om een zware politieke kwestie valt daarbij weg. De oppositie is de vijand. Zij zijn de leugenaars, terwijl ze beloond moeten worden voor hun kritische geest. Dat doet me er aan denken, Wevertje Bevertje. Waarom staan er nog steeds politieagenten voor jou deur, helemaal niets te doen, terwijl er zoveel terreurdreiging is?

Black Friday

Binnen enkele weken is het zo ver: Black Friday. Voor de Amerikanen de dag na Thanksgiving,voor de rest van de wereld: de nieuwe solden!

Amerika zelf doet natuurlijk mee met die kortingen. Het zou de eerste keer niet zijn dat er mensen sterven op de ‘zwarte vrijdag’, omdat ze gewoon vertrappeld worden door een menigte koopgeile wezens. Want geld doet vreemde dingen met een mens…
‘Black Friday’ is dus wel een ironisch goed gekozen naam. Zwart van het volk, maar ook zwart van de slachtoffers die er vallen. Iemand toevallig zin of tijd om een aanslag te plegen? Misschien moet je je maar eens in een winkelcentrum in Amerika bewegen. Wel oppassen: misschien staan de geweren in promo en word je als terrorist meteen neergeknald door een hoop schietgrage rednecks.

Maar even dat “zwartgallige” idee achterwege laten (you get it?). Er zijn wel mooie koopjes te doen. Dus zijn we ook dankbaar voor de Amerikanen om hun feest van Thanksgiving en de gewelddadige historie die er aan vasthangt (de traditie wordt voortgezet) even te vergeten en de dag erna met z’n allen naar de winkels te trekken. Want promo’s vind je nu wel heel het jaar door. Het wordt bijna een uitdaging om iets te kopen aan de volle pot. Maar denk even na vooraleer je naar de winkels stormt.

Mag ik even meegeven dat het de komende maanden nog kouder gaat worden… en donkerder. En dat – als je zoals mij bent – een beer bent die dringend aan zijn winterslaap moet beginnen en dus liever languit in de zetel ligt dan je te begeven tussen een menigte mensen om kerstinkopen te doen. Dus verzamel nu al je kerstlijstjes. En koop nu al je gerief. Liefst nog online, de webshops zullen ook wel mee op de kar springen van Black Friday. Dan ben je ervan af vooraleer dat de chaos ontspoort en hoef je je lekker warm bed niet meer uit. En zero stress voor de feestdagen. Tenminste tot de kalkoen aanbrandt tijdens het kerstdiner…

Something from the troley, dear?

Het openbaar vervoer, het is mijn vriend toch niet (maar van wie nu wel?). Je wordt gedwongen het te gebruiken, omdat je met de auto ook in de file staat. Maar geweldig geregeld is het toch niet echt. Daarom lanceert de NMBS nu een nieuwe promomachine: gegarandeerde dienstregeling tijdens de stakingen én meer treinen (maar wel duurder).

Tickets zijn niet goedkoop. Daarom dat ik enkel in het weekend met de trein reis, want dan is het (of toch bij mij) op magische wijze steeds goedkoper (of dat ligt aan mijn babyface). Voor de mensen die van hetzelfde gedacht zijn: beware! Want vanaf februari slaagt de ticketprijs (nog maar eens) op.

Wat krijgen we ervoor terug, hoor ik je denken? Indeed, die vraag stel ik me ook al lang. Je zou verwachten dat we ondertussen een prachtig functionerend treinsysteem hebben. Helaas…daar zal het nog even op wachten zijn (tot die eerste sneeuwvlokjes, misschien?). Maar, het moet gezegd worden, er wordt moeite gedaan. De regering wil dat er een dienstregeling komt wanneer er gestaakt wordt. Een prachtidee, toegejuicht van alle kanten, het zal niet langer de reiziger zijn die gepest wordt met een staking! Alleen…doen de vakbonden nog steeds lastig. Hun redenering volg ik niet echt, but than again: je moet wat vreemde hersenkronkels hebben om lid te willen zijn van de vakbond.

Het is dus een beetje geven en nemen. Met weer veel geven van de reiziger zijn kant en weinig krijgen. Maar hoe dan ook, wordt de planning in december aangepast. Meer treinen, dat beloofd! Helaas houd ik mijn hart vast voor die druilerige, natte, koude wintermaanden. Want theoretisch is alles toch zo mooi! Maar wat als er effectief die eerste vlok sneeuw valt? Gelukkig is het nog niet zo erg als in Nederland, maar België heeft zich nog niet echt op vlak van mobiliteit kunnen bewijzen. Meer files, alles slibt dicht, records worden op alle vlakken verbroken (en niet op de goede manier…). Wat ik zou voorstellen: neem vakantie. Kruip gewoon in je bed en kom er voor vier maanden niet meer uit. Wat een zaligheid!

Wees welgekome

Na de job (en enkele rampzalige pogingen tot daten), ben ik klaar voor de volgende grote stap in het volwassen leven: appartementenjacht. De jacht is open, helaas is er niet zoveel soeps.

Een slecht moment om op jacht te gaan misschien? Bronnen vertellen me dat de wintermaanden niet ideaal zijn, aangezien het te koud is om te verhuizen en dat er dus
ook geen appartementen op de markt komen. Helaas denk ik dat het eerder aan mij ligt. Dure smaak, maar weinig budget. Story of my life… De bank was in ieder geval blij om mij te zien. En, dankzij de bankier die zich gedroeg als wijze trotse grootvader, heb ik ook een beter idee wat me te wachten staat. Want helaas gaat het over veel geld (aangezien ik nog steeds de Lotto niet heb gewonnen). En dan te beseffen dat zoveel nulletjes boven je hoofd blijven hangen voor minstens 15 jaar…thja, wat een toekomst! Plan B is uiteraard nog altijd een rijke man vinden, maar aangezien de website suggerdaddy’s gecancelled is, moet ik een andere manier vinden.

Dus wat is het plan: of een perfect instapklaar geval vinden (een dure nieuwbouw met andere woorden) of iets goedkoops om te renoveren (met mijn twee linkerhanden komt dat zeker goed!). En dan nog hopen dat er bij geen van twee verborgen gebreken blijken te zijn. Want er zijn veel louche verkopers en dikke vette adders onder het gras. Iedereen die ik spreek, heeft wel enkele lijken gehad die uit de kast zijn komen vallen. Hopelijk is dat bij mij niet het geval. Ik houd je op de hoogte. Maar wie weet zie je me binnenkort gewoon op VIER. Kan ik daar wat afgeven en sarcastisch doen voor half televisiekijkend Vlaanderen. En die gluiperige makelaars eens goed op hun plaats zetten (in combinatie met een kritische vader). Dat is pas goede televisie!

Puist met allures

Het menselijke lichaam. Had ik maar beter opgelet in mijn kinderjaren toen er op Ketnet nog die ene animatieserie werd gegeven waarbij de kinderen van de hoofdpersonages kopieën waren van hun vader en moeder. Want met mijn lichaam, daar scheelt wel elke dag iets aan.

Stijfheid van te hard fitnessen kan ik aan. Scratch that, dat wil ik graag nog eens voelen. Want ik begin mijn trainingsschema gewoon te worden en het verliest zijn effect (ondanks elke dag anderhalf uur in de sportzaal door te brengen en te eten als een anorexiapatiënt). Dus je kunt wel raden toen ik het verdacht begon te vinden dat mijn buik pijn deed. Niet echt mijn spieren, maar wel de streek rond mijn navel. ‘Een spierverrekking’, denkt een mens dan. Nee, daarvoor voelde het niet juist. Ik kan alleen
maar aanraden: ga naar de dokter als er toch niet iets volledig correct voelt. Ik kan mijn lichaam niet onderzoeken en langer dan een milliseconde aanstaren, maar zelf ik merkte dat er iets niet volledig pluis was met mijn buik.

Het verdict: een abces…in de navel. Hoe een mens daar in slaagt, dat moet je me nog eens uitleggen. Ik ben waarschijnlijk de enige ter wereld die het ooit heeft gekregen en zal krijgen. Wel complimenten gekregen van de dokter dat ik een mooie, diepe navel had, maar dan nog…Ik denk dat ik de volgende keer voor een iets minder mooie navel ga en geen abces. Mijn huisdokter was tenminste vriendelijker dan de gynaecoloog die ik nog heb opgezocht in paniek toen het niet wilde beteren. Die vroeg of ik zwanger was…Op dus naar de gym…

In ieder geval ben ik blij dat ik naar de dokter was gegaan. Maar dat doet ene mens ook als het té pijnlijk wordt. Hoewel…ieder zijn pijngrens verschilt. Mijn vader gaat bijvoorbeeld voor elke scheet die verkeerd zit naar dokter. Een beetje geldverspilling als je het mij vraagt, maar hij doet het misschien om nog eens een babbeltje te hebben? In ieder geval is het een goede zaak dat het de vrouwen zijn die moeten bevallen. Want bij iedere man die ik tegenkom, moet ik met mijn ogen rollen als ik hoor wat ze voor “dodelijke ziektes” aan de hand hebben. Honey, you wouldn’t survive a day if you were a women. Mochten we ooit een dag van lichaam wisselen, denk ik dat mannen heel de dag met hun borsten zouden spelen. En de vrouwen? Die zouden misbruik van hun nieuwverworven macht maken, zoals het goede mannen betaamt.

Dance, sing, jump!

Musicals. Ik kan er zo van genieten. En ze komen in alle maten en vormen, dus er is voor ieders wat wils. Het enige probleem…je weet vaak niet op voorhand wat je te wachten staat.

Want de website wil verkopen. Maar dat wil nog niet zeggen dat het je genre is. Ik heb ongeveer alles al gezien. Van anderhalf uur enkel en alleen zingen, tot een stuntshow met wat gezang of een mooie balans tussen zang en acteren (met de nodige prachtige decors). Een beschrijving op musichall zegt maar zoveel. Iets wordt bestempeld als “musical”, maar blijkt iets totaal anders te zijn. Dus moet ik mijn gasten die ik meevraag, goed uitkiezen. Ik vrees dat ik mijn hele vriendenkring nu al wel ben gepasseerd. Bij de ene viel het mee, de andere hoort me niet meer graag afkomen. Sommige zijn nog vriendelijk, kijken me ietwat sceptisch aan en vragen ‘…is elke musical zo?’ Nee hoor, helemaal niet! Volgende keer zoeken we naar een ander subgenre in het genre.

Helaas ben ik zelf al vrij kritisch in mijn keuze. Ik bepaal op basis van verhaal en meestal komt dat gewoon neer op mijn favoriete Disneyfilms die nu op de planken komen. Zo is ‘De Klokkeluider van de Notre Dame’ al gepasseerd (enkel zingen, dat was zelfs voor mij teveel van het goede), ‘Beauty and the Beast’ (zonder Josje, godzijdank) en de laatste was ‘De Drie Musketiers’. In het Frans dan nog wel…Veel verstond ik er niet van, maar dat hoefde ook niet want de acteurs waren…zeer talentvol, if you get my drift.

Volgende op het lijstje: Aïda. Hoewel dat nog iets anders is, namelijk een opera. Slachtoffers zijn altijd welkom. Wie gaat er mee? (Niet allemaal tegelijkertijd.) Maar degene die ik nog echt graag wil zien, (en die ik helaas heb gemist in mijn kindertijd, omdat ik toen nog niet wist hoe leuk musicals konden zijn): ‘Les Misérables’. Kan ik bij deze een oproep doen aan de kunstwereld om die musical terug te laten komen? Ik beloof dat ik minstens drie keer zal komen kijken (als hij goed is). Tickets ter waarde van minstens vijftig euro…je kunt wel rekenen hoeveel geld ik er voor over heb.