Sun, you betrayed me!

Zomer. Voor de ene persoon is het de heerlijkste tijd van het jaar, langs de andere kant tellen de vampiers onder ons de dagen af tot de koude winterdagen. Aangezien mijn zweetgehalte hoger ligt dan bij de gemiddelde mens, ben ik ook nooit echt een grote voorstander geweest van de zomer. Maar één ding kan ik niet ontkennen: iedereen ziet er beter uit met een lekker bruin kleurtje.

Summer Tip #26: Never use your chest as a beer can holder while sun tanning. 

En dan bedoel ik geen fake tan waar al die wannabe-bodybuilders mee rondlopen. Een echt, hard voor gewerkt, natuurlijk kleurtje. Het doet je glimlach harder stralen, je ziet er magerder uit en veel meer kleuren staan bij je teint. Niets dan voordelen om enkele uren inde zon te zitten, zou je zo denken…

NOT! Niet iedereen is gemaakt om in de zon te zitten. Je bruint niet gelijk, enkel de voorkant van je lichaam krijgt een kleurtje of je wordt gewoon rood in plaats van bruin. Plus dat sommige mensen heel wat uren moeten spenderen, vooraleer ze een verschil in huidteint zien. Uren die de werkende mens de dag van vandaag helaas niet heeft.

Maar dan is het nog niet gedaan. Je kleurtje behouden vraagt heel wat tijd (en geld, zoals alles de dag van vandaag). Je moet jezelf goed insmeren. Iets wat Jasmien hier goed heeft begrepen. Tijdens het zonnen, maar ook erna. ’s Ochtend, ’s middags en ’s avonds, liefst nog enkele keren meer per dag. Maar soms mag dat ook niet altijd baten.

Huilen met tuiten. Dat doet een mens als hij (in mijn geval: zij) stukje voor stukje, velletje per velletje bruin ziet afrafelen van het lichaam. Zomaar, plots, een week na een dagje zonnen. Als je dus denkt, beste vriendjes, dat je de eerste dagen na het zonnen niet vervelt en je dus een nieuw laagje bruin hebt verdiend, ben je bij deze gewaarschuwd. Zelf een week later kan een mens plots nog al zijn kleur verliezen. Met de nodige, jeuk, frustratie en ongelijke rode plekken als gevolg. En nu maar wachten (en hopen, nee bidden!) dat die rode plekken terug bruin worden. Zodat je geen gigantisch kleurverschil hebt. En de zon? Daar blijf ik in ieder geval de komende weken uit…

Netflix

The time has come, my little friends, dat ik de duistere roep van Netflix niet langer meer heb kunnen weerstaan. Maar zeg nu zelf: wat is drie euro per maand als je in de plaats een uitgebreid aanbod kijkplezier krijgt?

funny-lies-cartoon-Netflix-book

Ik was verkocht bij het aanbod animatiefilms. Want Disneyfilms blijven duur. En voor maar drie euro alle Disneyfilms ter beschikking krijgen, is een zeer kleine prijs om te betalen. Toegegeven, ik ben altijd een beetje sceptisch geweest over Netflix en zelf nu ben ik op sommige vlakken nog niet helemaal een overloper te noemen. Netflix biedt een mooi aanbod aan, maar blijkbaar toch niet de zaken waar ik in geïnteresseerd ben. Ja, ‘Game of Thrones’ gaat nooit op Netflix terechtkomen, I know, maar sommige pareltjes zou Netflix dringend moeten overwegen om in het aanbod op te nemen. Maar dat ligt misschien ook aan de Belgische variant waar ik het mee moet stellen.

Want het verschil in landenaanbod is nog groot. Hopelijk komt daar binnenkort verandering in, wanneer heel Europa wordt gelijkgeschakeld. Tot dan is het wachten en blijven surfen door het aanbod. Iets dat voor mij iets overzichtelijker kan…Maar dat is de autist in mij die spreekt. Bovendien is het irritant dat Netflix lang genoeg wacht met het toevoegen van nieuwe seizoenen. De meeste mensen zitten al ver over de seizoenen die Netflix aanbiedt, dus met sterren ertegenaan te strooien (ja, die beoordeling trekt op geen hol. Het is compleet onbetrouwbaar), hoop ik, net zoals vele andere abonnees, op nieuwe releases. Maar misschien kan het wachten momenteel geen kwaad. Zolang het weer goed blijft, is een Netflix abonnement niet echt het slimste idee…

Spend it all

If you can…Bij de solden is dat niet altijd even evident. En wel om deze verschillende redenen.

'Aw,come on- we can't even afford 'from'.'

Ten eerste moet je plek vinden. Aangezien de stad Antwerpen een hel, maar dan ook echt een ware hél is om nog te geraken, is dat bij mij tegenwoordig al geen optie meer. Bussen rijden er niet, trams zijn onregelmatig, dan regent het nog eens en loopt alles in de soep. Nee, even rustig shoppen in Antwerpen is niet meer wat het is geweest. En met de auto komen is al helemaal geen optie meer. Dus trekken we naar Wijnegem Shopping Center! Of toch als je een vroege vogel bent. Anders heb je geen parkeerplek meer, tenzij je zin hebt om een halfuur rond te rijden.

Heb je een plan? Ja, noem me maar de planningskoningin, maar je zal me tijdens de solden nog dankbaar zijn. Een budget en een lijstje met essentials opstellen kan geen kwaad. Je zou de eerste niet zijn die met enkel rommel terug komt, just because you can. Weet wat je koopt! Ondanks de lange wachtrijen is passen toch nog noodzakelijk. Want het geld groeit niet op je rug (tenzij dat wel zo is, dan mag je mij altijd bellen en kom ik wel even helpen om het bij te trimmen). Zelfs een item van 5 euro is en blijft 5 euro dat je evengoed aan iets anders had kunnen spenderen. Het begin van je droomreis? Een avondje uit? Een zak chips in de cinema? Noem maar op, vijf euro komt altijd van pas. En het uitgeven aan een T-shirt die je nooit gaat dragen, is gewoon geldverspilling, solden of geen solden.

Je moet dus ook iets vinden wat het waard is om te kopen. Niet altijd gemakkelijk, want dankzij de koppelverkoop is meestal al het goede al weg. Tenzij je een XXS bent of een XXL. Indeed, niet veel mensen dus. Koop desnoods de goede items op voorhand in de koppelverkoop. Minder korting maar wel leuke spullen wegen nog steeds harder op dan wachten in de hoop dat je twee euro extra kan besparen, maar van een kale rit thuiskomt omdat je gewoon geen solden vindt.

The enemy of my enemy is my friend…sort of

Vriendschap is iets vreemds. Op basis van wat beslis je om de rest van je leven met een select groepje van mensen door te brengen en die je diepste, duisterste geheimen te delen of je gelukkigste momenten?

'Are you two friends?' - 'No, we just hate the same people.'

Er zal wel een psychologische reden om zijn. Dezelfde waarom je sommige mensen compleet niet kan uitstaan (zonder er ook maar één woord mee te hebben gewisseld). Net zoals je een partner (hopelijk voor je leven) zoekt, zijn er een aantal criteria die ook voor vrienden moeten voldoen. Zoals gemeenschappelijke waarden, raakpunten, acceptatie. Mar ik heb gemerkt dat er maar één zaak zo sterk is waardoor je echt vrienden voor het leven kan zijn: een gemeenschappelijke vijand.

Op politiek vlak zie je dit ook om de zoveel jaar verschijnen. Enkele landen spannen samen tegen een gemeenschappelijke zondebok en dat schept een band. De enige band meestal die alle wispelturige zaken der tijden kan overleven. Bij vrienden is het ook zo: ook al heb je elkaar vijf jaar niet meer gezien, eens goed samen ranten over die ene persoon die je toch echt niet kon uitstaan, zorgt voor uren praatplezier.

Ik heb het zelf meegemaakt met een bepaald departementshoofd op een bepaalde school van een bepaalde afdeling, waarbij ik geen verdere namen vernoem. Laten we hem “de dementor” noemen voor de gemakkelijkheid, aangezien hij toch zowat je ziel opat na één seconde samen in de kamer met je te zijn. (De mensen die deze persoon kennen zullen me wel begrijpen.)
Door deze man met al zijn ongevoeligheid, grofheid en to be honest: pure evilness heb ik wel enkele vriendschappen voor het leven. Dus misschien is een dankjewel nog wel verdiend (helaas ben ik niet zo vergevingsgezind, dus lekker peuh, geen dankje voor de dementor). Zelfs als we nu nog in groep samenkomen, noem het een clubje van gelijkgestemden, kunnen we nog uren over onze avonturen praten. Want we zijn allemaal survivors.

De gemeenschappelijke vijand is in mijn geval een persoon. Maar ik heb mensen waarbij ik als vijand een “ding” heb, zoals een school in het algemeen. De haat kan zo diep zijn, waardoor je er echt geen gezicht op hoeft te plakken om de vijand “bereikbaarder” te maken. Een concept volstaat al vaak. Dat is ook omdat die vijand iets symboliseert dat niet met je eigen karakter strookt. Het is een algemeen aanvaard punt dat je kan haten, wat de vriendschap tusen de verschillende haters ook zo sterk maakt. Geslacht, geloof, karakter, afkomst, economische stand,… het maakt allemaal niet uit. Het valt niet te verklaren wat een groep mensen bijeen kan brengen om één persoon zo hard te haten, but I for one, ben blij dat het er is. De beste vriendschappen van mijn leven zijn eruit ontstaan.

Greed greed greed

Menselijke hebzucht is een vreemd beestje. Om het op z’n Jambers te zeggen: wat drijft het, waarom bestaat het, hoe ontstaat het? Om het antwoord daarop te geven, moeten we diep in de menselijke psyché gaan zoeken.
cake-or-death-cartoon-135-cartoon-greed-october-22-2009

Het is niet vreemd dat “greed” één van de zeven moorden is in de film”Se7en” (goede film trouwens). Iedereen is in zijn leven wel minstens één keer hebzuchtig geweest. En als je op oudere leeftijd een perfect leven leidt, dan kan ik je verzekeren dat je als peuter wel een extreem hebzuchtig kind bent geweest. Hebzucht is herkenbaar en maar moeilijk weg te denken uit ons dagelijks leven.

Een simpel voorbeeld: het is mooi lenteweer en de familie X besluit om een barbecue te geven. Maar wat oh wat leggen we allemaal op die barbecue? Worstjes zijn niet genoeg, nee, het moeten twee soorten worstjes zijn. En dan natuurlijk ook nog vis (een papillot én scampi’s welteverstaan), een biefstuk, kippenbouten, kipfilet, lamskoteletten, ribbetjes, hamburgers, boomstammetjes, saté’s, grilworsten en om af te sluiten hier en daar nog wat ongenoemd varkensvlees. Wat een heerlijke barbecue…Maar kan je raden voor hoeveel personen de familie X vlees heeft ingeslagen? Jawel, voor maar zes man…Waaronder nog enkele vrouwen…en kleine eters. Vegetariërs, die hebben voldoende aan alle worteltjes, aardappelen, mais, tomaten, salade, fruit, komkommers, eieren, paprika’s, pastasalades, aardappelsalades, tofu en weet ik veel wat je nog allemaal kan verzinnen.

Overschot zal er dus altijd wel zijn. Ik voel dat de redenering “liever te veel dan te weinig” overal is ingeburgerd. Niet moeilijk dat we binnen zoveel jaar met de helft van de bevolking obesitas zijn…Rarara vanwaar dat komt? Ik geloof dat het te maken heeft met een angst. De angst om te weinig te hebben. Vroeger kwam die angst voor omdat eten simpelweg je overleving betekende. Geen mammoet gedood voor de winter? Wel dan wordt je stam gewoonweg uitgeroeid. Nu komt die angst voor te weinig eten, en dus ook de hebzucht, voort uit een sociale angst: de angst om een flater tegenover anderen te slaan. Want geloof bij: je hele leven blijft een kindertuin die gebaseerd is op een populariteitswedstrijd die je toch onmogelijk kan winnen (aangezien er altijd wel iemand slimmer, knapper, beter rondhuppelt).

Neem nu een personeelsfeestje. Daar zal altijd de drank rijkelijk vloeien en er zullen meer dan genoeg hapjes voorzien zijn. Toch moet ik vaststellen dat ik soms pure paniek in mensen hun ogen zie. Niet omdat ze bang zijn betrapt te worden op overmatig drinken in front of their boss, maar simpelweg omdat die dame van de catering nog niet gepasseerd is en je toch wel van elk hapje geproefd moet hebben. “Nee” kunnen de hebzuchtigen van vandaag niet meer zeggen. Ze willen simpelweg alles.

Je moet dan ook doen alsof je het perfecte leven leidt. En dat perfecte leven gaat hand in hand met hebzucht. We groeien op met steeds het beste te willen én te moeten zijn. Daarvan wordt een mens alleen maar hebzuchtiger. En het laatste wat we willen is door de mand vallen voor onze sociale kringen. Want het moet maar eens uitkomen dat we helemaal niet zo perfect zijn als we ons voordoen. Wat een wereldramp zou me dat zijn! Dus in plaats van geld te storten om de hongersnood uit de wereld te helpen, leggen we nog een extra stukje vlees op de barbecue. Kippenboutje iemand?

Cats are opportunists

Ik ben een hondenpersoon, dus voor de kattenliefhebbers die dit zien, zou ik misschien willen waarschuwen om nu te stoppen met lezen. Veel goeds zal je hier over je favoriete huisdier niet te lezen krijgen. Ben je dan ook nog eens een peopleperson, dan zou ik al helemaal stoppen. Klap die laptop toe en ga gezellig in het zonnetje zitten. Want veel positiefs valt er hier niet te rapen.

funny-dog-cat-differences-comic

Goed, nu al de mensen die kritiek kunnen geven weg zijn, kan ik weer eens goed ranten. Ik haat katten. Oef, finally, it’s out there. Ik begrijp niet waarom mensen katten zouden houden. Je kan ze niet aaien, ze breken heel je huis af, zijn heel de dag weg naar god knows where. Waarom zou je ooit geld uitgeven aan zo’n ondankbaar wezen? Daarom mijn theorie: katten zijn voor bepaalde mensen en honden zijn dan weer voor een ander type mensen.

Hondenliefhebbers zoeken naar loyaal, lief, knuffelbaar gezelschap. Katten daarentegen zijn de meest opportunistische wezens ter wereld en hebben dan ook een bepaald soort baasje. Het egoïstische, gemene, achterbakse type. (Jep, hier komt de haat tegenover de mensheid weer boven.) Ik heb al vele verhalen over katten gehoord en geen enkele positief (oké, dat is een leugentje om bestwil.) Maar één verhaal steekt er wel met kop en schouders bovenuit dat het opportunistische gedrag van een kat illustreert.

Klein meisje vindt straatkat. Klein meisje wil de straatkat, maar mag niet van de ouders. Klein meisje moet naar huis. Klein meisje wil de auto instappen, maar de straatkat springt er voor haar in. Papa van klein meisje zet kat terug op straat. Klein meisje wil opnieuw instappen, maar kat is haar weer voor. Familie beslist om kat te houden. Klein meisje is blij want ze vindt kat heel aardig en denkt dat kat evenveel van haar houdt. Klein meisje en kat slapen in nieuwe thuis. Klein meisje wordt wakker. Kat is weg. Maar wat is dat? Kat heeft drie kleine verrassingen achtergelaten. Familie zit met drie kittens opgeschept. Kat is nergens te bespeuren…

Mama kat is dus een opportunist ten top. Ze weet dat ze dringend moet bevallen dus gooit alle charmes in de strijd (en sluwe trukken) om mee te gaan met de familie. Na een warm huis te krijgen, bevalt ze parmantig op het tapijt en laat de kroost achter om op zoek te gaan naar het volgende avontuur. De eigenaars van nu één kitten (de andere twee hebben ze weggeven) kunnen er nog mee lachen. Maar als een kat me dat ooit flikt, dan vrees ik dat het jachtseizoen geopend is…

Powerless

Een zoveelste serie over superhelden… dat kon ik even niet aan. Maar als alternatief heb ik “Powerless” gevonden. Een humoristische reeks over gewone mensen die in een superheldenuniversum leven. Gewone mensen met ongewone problemen…

De reeks draait om Emily Locke die gaat werken voor The Wayne Company (jep, diezelfde Bruce Wayne als in Batman). Het is haar job om samen met haar team uitvindingen te maken die het leven van de gewone burger aangenamer moeten maken. Want je moet maar eens in een stad leven, waar er zo’n duizend superhelden rondvliegen en elke dag wel iets kapot maken.

Ik ben blij met dit alternatief. Korte, humoristische series, ik heb het nodig in mijn leven. En terwijl de rest een beetje afgezaagd begint te worden (“The Big Bang Theory”, “2 Broke Girls”, “Brooklyn Nine Nine”) is “Powerless” een verfrissende wind. En zo blijf ik toch nog dicht bij mijn passie: superhelden. Maar trop est trop… Ik heb geen zin om “Arrow”, “Supergirl”, “Legends of Tomorrow” en “The Flash” om de dag af te wisselen om de verhaallijn te kunnen volgen. (Gaat ook niet, want geen enkele zender zendt het uit!) Dan is een serie volgen geen ontspanning meer maar een opdracht.

“Powerless” kent zijn typische irritante personages zoals baas Van Wayne (hate ‘em or love them). Maar ook heerlijke mensen zoals Danny Pudi (gekend van “Community”) zorgen voor een frisse wind in superheldenland. Ja, de serie is de zoveelste humoristische reeks in het rijtje, maar mensen die het allemaal wat beu zijn, zullen me volgen met het bekijken ervan. Bovendien is het grootste pluspunt van de reeks dat ze de magie voortzetten. Ook Emily en haar team hebben geen idee wie Bruce Wayne écht is, ook al zijn ze grote Batman-fan en komen ze de oversized vleermuis in real life tegen. Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen…

Qualified or popular?

Ik heb het al eerder gezegd: de wereld is en blijft een kindertuin. Maar zelfs met die wetenschap blijft het soms door de zure appel bijten als het nog maar eens echt in je neus gewreven wordt.

"Ron didn't realise he was so popular."

“De enige zekerheid is onzekerheid”. Niet mijn favoriete spreekwoord, maar wel het meest ware. Ik probeer al jaren mijn leven te plannen, maar zou er beter aan doen om het gewoon allemaal los te laten, just go with te flow, want van al dat plannen word ik alleen maar ongelukkiger. Het is enkel goed om je tegenslagen in je gezicht te werpen, want van alle dingen die je hebt bereikt, zijn er nog zoveel die je niet hebt bereikt.

Het probleem met het leven is dat je gewoonweg niet alles in handen hebt. Noem het natuurkrachten, ik noem het de menselijke aard. Want hoe goed je je ook voorbereid en hoe zeker je soms ook van jezelf kan zijn: mensen zijn wispelturig. Zelfs als het zwart op wit staat dat scenario A bound to happen is, de kosmos (of je medemensen) zien het soms anders en dan kom je uit op het onvoorziene scenario X.

Ik ben vaag, I know. Maar mensen die bepaalde (oneerlijke, zo zie ik het altijd) zaken hebben meegemaakt, zullen me wel begrijpen en meteen honderd herinneringen kunnen oproepen. Ik zal dus een concreet voorbeeld geven.
Een vriendin werkt al enkele jaren in Brussel. Ik hoop voor haar gelukkig, want zo’n reis van zoveel uur per dag, met veel overuren en geen loonsverhogingen…dat houdt een mens niet eeuwig vol. Komt er dan een dag dat er een beslissing moet worden gemaakt over een (eindelijk!) promotie. Het gaat tussen haar en een even jonge collega. De vriendin werkt efficiënter, harder, heeft meer ervaring op bepaalde vlakken en verdoet (in haar woorden) “minder tijd met babbelen” dan haar collega. Het enige probleem (je ziet het misschien al aankomen): haar collega ligt beter in de groep. Zij spendeert enkele uren per dag om te vragen hoe het met iedereen gaat, lekker luid lachen op de werkvloer, pintjes pakken na het werk met collega’s. Haar collega is dus populairder, dat is wel duidelijk, daar winden we geen doekjes om.
Het raadsel van vandaag: wie krijgt de promotie? De geschiktere vriendin of de populaire collega? Helaas kiest het bedrijf niet voor productiviteit, maar wel voor vriendjespolitiek. Mijn vriendin heeft de promotie gemist en haar collega, die nu ook nog heeft aangegeven dat ze de job als iets “tijdelijks” ziet en helemaal niet gemotiveerd is om nog lang voor bedrijf X te werken, krijgt de kans om verder te groeien. Ik probeer mijn vriendin duidelijk te maken dat het het gemis is van haar werkgever en dat iemand die er zo over denkt, haar helemaal niet waard is. Maar het is pijnlijk om het te zien gebeuren. Iemand die wel gemotiveerd en gekwalificeerd is (ze had echt de zin om jaren bij het bedrijf te werken) wordt gewoon voorbijgestoken door iemand die iets vrolijker van aard is.

Het is alsof je terug van school komt en je eerste sollicitatie meemaakt. “Geef me verdomme een kans!” denk je dan vaak, omdat je je ervaring ergens moet opdoen en het argument “geen ervaring, dus niet aangenomen” je stilaan de oren wel uitkomt…Het is dan pijnlijk om te beseffen dat eens je begonnen bent, je verdere carrière afhangt van hoe populair je bent. De introverte mensen op de wereld begrijpen me wel…