Make-up

Make-up, mijn grootste vijand. Het zou je mooier, jonger, aantrekkelijk, whatever moeten maken, maar voor de mensen die er maar niet in slagen om het met regelmaat aan te doen, is make-up een ware hel.

Store problem
Het begint al in de winkel. Er is gewoon te veel keuze. Regel nummer één voor de mens: geef hem niet te veel keuzes, want daar loopt hij hopeloos in verloren en uiteindelijk neemt hij toch de verkeerde beslissing.
Ten tweede is make-up duur. Overdreven duur. Voor iets belachelijk en nog vrij gemakkelijk aan te brengen zoals nagellak, kost een flesje van een cl al 10 euro. Belachelijk of niet?
Ten derde blijkt uit onderzoek dat mannen ook helemaal niet merken of je make-up ophebt of niet. Tenzij je er als een Jersey Shore Barbie uitkomt en dus te veel make-up hebt gebruikt. En te veel, is nooit goed (zie boven).

Te klein kastje
De tweede fase is het thuiskomen. Voor alle make-up heb je nooit genoeg plaats. Zelfs niet voor de basics. Je moet watten hebben, verwijderaars voor alle soorten make-up, nagellakflesjes in vijf verschillende kleuren, een nagelknipper, oogschaduw, mascara, lippenstift, potlood, krullers, en weet-ik-veel wat nog allemaal! Ik word al gek als ik het nog maar moet opnoemen.

Apply with causion
En dan komen we bij het grootste probleem. Als je er al bent in geslaagd om make-up te kopen (want je moet geld hebben) en je plaats hebt gevonden om je klein fortuin op te bergen, moet je het ook nog kunnen aanbrengen. En vertel mij eens, hoe leer je make-up aanbrengen? Van je moeder, van je vriendinnen, van de Joepie? Er zouden make-up-lessen moeten bestaan, want ik kan nog altijd geen potlood aanbrengen. Ik begin te blèten als een klein kind, waardoor het uitloopt en ik er dus als een crazy bride uitzie. Zo zie je maar weer, als twintigjarige steek ik liever nog niet mijn oog uit en laat ik de make-up nog even achterwege. (No wonder dat iedereen me 14 jaar schat…)