Confession! Mensen reageren altijd zeer geschokt als ik zeg dat ik dreadlocks heb gehad. “Hunk? Wat?! Jasmien met dreadlocks?” Ja, geloof het gerust en probeer je het ook gerust voor te stellen, ik heb dreadlocks gehad. Ik moet eerlijk zijn: ik ben trots op die periode. Het was niet zo één of andere mode-bevlieging die je wel vaker tegenkomt bij tieners die “hun identiteit zoeken” (ik heb die van mij nog altijd niet gevonden, by the way). Ik kijk er nog altijd met plezier naar terug en hoop op een dag mijn dreadlocks terug te krijgen.
Op zich is dat niet moeilijk, want het waren er geen “echte”. Dat wil zeggen: als ik genoeg van ze had, moest ik me niet laten kaalscheren. Als je wil kan je naar een kapper lopen en loop je diezelfde dag nog buiten met een rasta-hoofd. Petjes en haarbanden zijn aan te raden, want je hebt letterlijk “een bos” haar. Geloof je me niet, hieronder kan je enkele beschamende foto’s vinden. (Beschamend, omdat elke foto is getrokken wanneer ik aan het eten was/eten aan het klaarmaken was.) Dus bij deze, speciaal voor de mensen die al jaren op de foto’s wachten: ziehier “Jasmien met dreadlocks”.
Ik heb ook nog een filmpje gemaakt om het allemaal nog eens extra uit te leggen. Ik vreesde dat mijn computer weer niet zou meewerken en maar de helft van het filmpje zou tonen of gewoon helemaal niet wilde uploaden. Maar sinds ik zo slim was om mijn computer te herformateren, wil hij het nu wel doen. Hoera!
Fan-tas-tisch!